Sztandar Biblijny nr 286 – 2018 – str. 85

obietnice; lecz nie ulega wątpliwości, że dotyczy du­chowego Izraela”.

      Jeśli jako pracownicy w Bożej winnicy prawid­łowo studiujemy Jego Słowo i stosujemy je w na­szym sercu i życiu, nigdy nie będziemy musieli się wstydzić. Nigdy nie będziemy musieli zwieszać głowy w porażce podczas sporu. „Trzymający się onej wiernej mowy, która jest według nauki, iżby też mógł napominać nauką zdrową i tych, którzy się sprzeciwiają, przekonywać” (Tyt. 1:9; 1Piotr 3:15). „Albowiem ja wam dam usta i mądrość, której nie będą mogli odeprzeć, ani się sprzeciwić wszyscy przeciwnicy wasi” (Łuk. 21:15); „Lecz nie mogli odporu dać mądrości i duchowi, który mówił” (Dz. 6:10; Izaj. 54:17).

————-
w ramce

KTO Z MĄDRYM PRZESTAJE”- NABYWA MĄDROŚCI, TOWARZYSZ GŁUPCÓW PONIESIE SZKODĘ. PRZYP. 13:20, BT
————–

      Istnieje wiele dowodów, że jesteśmy zachowy­wani dzięki mocy Boga. Psalmista wyraża to bardzo jasno: „Pan jest stróżem twoim; Pan jest cieniem twoim po prawej ręce twojej. Pan strzec będzie wyjścia twego i wejścia twego, odtąd aż na wieki” (Ps. 121:5, 8). „Pan jest stróżem twoim” i z całą pew­nością był stróżem swych poświęconych z ducho­wego Izraela poprzez cały Wiek Ewangelii, tak samo jak był stróżem Izraela w Wieku Żydowskim i jak wciąż nim jest dla swego poświęconego ludu obec­nie. O tak, Pan jest naszym stróżem!

      Podobnie jak jest On pasterzem całego stada, jest także pasterzem dla każdej owcy z osobna. Obiet­nica z Ps. 121:4 „Oto nie drzemie ani śpi ten, który strzeże Izraela” stanowi pocieszające zapewnienie, że Bóg zawsze jest aktywny i czujny w strzeżeniu swo­jego ludu. Zastosujmy tę prawdę do siebie samych. Każdy z nas może powiedzieć: „Wielki Bóg wszech­świata jest moim stróżem” (PT 1970, s. 91).

      Co zawiera w sobie myśl „Pan jest cieniem two­im po prawej ręce twojej” (Ps. 121:5)? Prawa ręka oznacza stanowisko największej łaski, dlatego mu­simy mieć Go po naszej prawej ręce – musimy za­chowywać Go jak najbliżej siebie i ponad wszyst­kim innym. Stwierdzenie „Pan jest cieniem twoim po prawej ręce twojej” nawiązuje do wiersza 6. który mówi: „We dnie słońce nie uderzy na cię, ani miesiąc w nocy”. Tak jak cień jest ochroną przed słońcem, tak Bóg ochrania duchowe życie członków swego wiernego ludu proporcjonalnie do ich wierności. Po­nieważ ziemskie dni i noce stanowią cały czas, jaki znamy, wydaje się, że sugeruje to myśl o nieustannej i wszechobecnej Bożej ochronie. Teraz lepiej rozu­miemy słowa króla Dawida z Ps. 16:8: „Stawiałem Pana zawsze przed oczyma swemi; a iż on jest po prawicy mojej, nie będę wzruszony”. I dalej wiersz 9.: „Przetoż uweseliło się serce moje, a rozradowała się chwała moja; do tego ciało moje mieszkać będzie bezpiecznie”.

      W Ps. 121:6, BT czytamy: „Za dnia nie porazi cię słońce ni księżyc wśród nocy”. Zacytujmy fragment z PT 1970, s. 91: „Dziękujemy Bogu za najcenniej­sze plony słońca« i »najcenniejsze plony księżyca« (5Moj. 33:14). Jednak od słońca i księżyca moż­na także doznać obrażeń, zarówno literalnych, jak i symbolicznych. Od takich obrażeń Bóg chroni du­chowe życie swego wiernego ludu – proporcjonalnie do jego wierności. Ziemskie dni i noce stanowią cały czas, a Boska zawsze obecna opieka nigdy nie usta­je. Symbolicznie (tak jak w Ps. 91:5) »dzień« może stosować się do końca Wieku Ewangelii, odnosząc się do okresu Paruzji, a »noc« do okresu Epifanii. W tym obrazie »słońce« i »księżyc« (każde z nich ma różne symboliczne znaczenie w Biblii – zob. E2, s. 410, 411; E8, s. 625), tak jak u Iz. 30:26, zdają się przedstawiać odpowiednio Nowy i Stary Testament. W zgodzie z tą myślą pozostaje fakt, że nauki paruzyjne pochodziły głównie z Nowego Testamentu, a nauki epifaniczne były i są wyprowadzane głównie ze Starego Testamentu. Niewierni w okresie Paru­zji byli uderzani – zbici i powaleni – głównie przez prawdę na czasie z Nowego Testamentu, podczas gdy niewierni w Epifanii – w Czasie Ucisku – byli i są uderzani – zbici i powaleni – głównie przez praw­dę na czasie ze Starego Testamentu. Nauki Nowego Testamentu są przyrównane do promieni słońca, po­nieważ są stosunkowo jasno przedstawione. Nato­miast nauki ze Starego Testamentu są przyrównane do promieni księżyca, ponieważ (jako odbicie sym­bolicznego światła słonecznego) są raczej niejasno przedstawione – głównie w typach i symbolicznych proroctwach. W odróżnieniu od doświadczeń nie­wiernych, wiersze 5, 6. obiecują wiernym, szczegól­nie Małemu Stadku, że podczas Paruzji nie zostaną uderzeni – zbici i powaleni – przez nauki Nowego Testamentu przedstawione w owym czasie jako »pokarm na czas słuszny«. Podobnie podczas Epifanii nie zostaną oni uderzeni – zbici i powaleni – przez nauki Starego Testamentu, jakie będą dane w tym czasie do zrozumienia. Chociaż w każdym z tych okresów wierni mogą być tymczasowo skonsterno­wani co do tych nauk, to jednak we właściwym cza­sie staną się one dla nich jasne. Proporcjonalnie do naszego szukania pomocy u Boga i ufności wobec