Sztandar Biblijny nr 285 – 2018 – str. 72
przerywników różni się, prawdopodobnie ciągłe dźwięki muzyki miały taki charakter, by w każdym przypadku podkreślić prezentowaną właśnie myśl. Te przerywniki dostarczają pauzy do medytacji na temat właśnie podanej wiadomości i wskazują na zmianę kierunku myśli, niemniej jednak są związane z dopiero co zakończoną myślą, a związek występuje czasami na zasadzie porównania lub kontrastu czy też przyczyny i skutku lub ogółu, a następnie szczegółu itp. Werset 5. dostarcza kontrastu.
BÓG SŁYSZY POKUTNĄ MODLITWĘ DAWIDA
Ponieważ Dawid nie był rozmyślnym grzesznikiem – gdyż w swym sercu nie pochwalał ani nie radował się w grzechu, lecz pogardzał nim, żałował za niego – Pan bardzo łaskawie pokierował jego sprawami, tak aby ta lekcja stała się dla niego jeszcze surowsza, aż ostatecznie nie mógł już dłużej jej znosić. Następnie, kiedy wrzód kajania się był zupełnie dojrzały, przez Proroka Natana Bóg posłał mu wiadomość, żeby go przeciąć. Ostra nagana, jakiej udzielił Natan oraz surowy wyrok wyznaczyły punkt kulminacyjny ogromnej umysłowej udręki króla i doprowadziły go do przyznania się przed Bogiem (w. 5.) i przed narodem, do momentu modlitwy o Boskie przebaczenie i przywrócenie do Boskiej łaski, bez których – co sobie uświadomił – katusze jego umysłu nadal trwałyby.
Modlitwy króla zostały wysłuchane – Bóg był dla niego łaskawy, jego przestępstwo zostało odpuszczone, jego grzech został przykryty, jego nieprawość już dłużej nie była mu przypisywana, ponieważ jego serce było pokutujące – nie było w nim żadnego podstępu, oszustwa ani hipokryzji (w. 1, 2.). Jego pokuta była szczera, pełna i gruntowna. Psalmista z radością śpiewa o przywróceniu do Boskiej łaski i bez wątpienia, pod Boskim kierownictwem, przedstawił je jako wzór lub ilustrację tego, co Bóg skłonny jest uczynić dla wszystkich, którzy podobnie okazują szczery smutek za grzech, prawdziwą pokutę; którzy wyznają swe winy i na nowo potwierdzają swą wiarę.
Na szczęście, nie wszyscy z drogiego ludu Bożego potrzebują tak surowego karania jak Dawid. Jednak dla wszystkich jest pocieszająca myśl, że nawet gdyby ktoś został ogarnięty przez poważny grzech, to Bóg nadal ma miłosierdzie, o które taka osoba powinna się starać. Lecz jeszcze większe błogosławieństwa są dla tych dzieci, które posiadają więcej Pańskiego charakteru tak, że z głębi swych serc mogą powiedzieć: „Jest moją radością, mój Boże, czynić Twoją wolę, a Prawo Twoje mieszka w moim wnętrzu” (Ps. 40:9, BT). Oni także potrzebują lekcji, karania, ponieważ nawet nasz drogi Odkupiciel sam „[…] z tego, co cierpiał, nauczył się posłuszeństwa” (Żyd. 5:8). On nauczył się posłuszeństwa, ponieważ poznawał jego wartość w ocenie Ojca, który wzbudził Go do chwały, czci i nieśmiertelności (Efez. 1:20, 22). Podobnie wszyscy Jego naśladowcy muszą uczyć się w Jego szkole. Każdy, kogo Ojciec przyjmie, musi naśladować „dobrego Pasterza” z Jana 10:14 (BW): „Ja jestem dobry pasterz i znam swoje owce, i moje mnie znają”. Każdy przez doświadczenie musi nauczyć się wartości Ojcowskiego uśmiechu i społeczności oraz łaskawych obietnic dotyczących życia obecnego i przyszłego.
DOŚWIADCZENIA DAWIDA POMOCNE DLA INNYCH
O tysiącach z ludu Bożego – nie tylko we własnym narodzie Dawida, lecz także w przypadku każdego innego narodu, ludu i języka zapoznanego ze Słowem Bożym – można bezpiecznie powiedzieć, że doświadczenia Dawida i lekcje tego psalmu, ukazujące jego pojednanie z Bogiem i okazanie Boskiej łaski wobec niego, pobudzają wiarę oraz przynoszą pokój i odpoczynek, szczególnie tym przygnębionym przez grzechy i słabości ciała. Niektórzy z nich są przygnębieni przez grzechy tak poważne jak grzech Dawida lub jeszcze poważniejsze, a niektórzy przez grzechy mniejsze w oczach ludzi, jednak mają świadomość, że ich grzechy są wielkie w oczach Boga – wystarczające, by oddzielić grzesznika od Pana.
Bóg łaskawie dostarczył przykrycia dla wszystkich prawdziwie pokutujących, którzy postępują przez wiarę i pragną Jego łaski i społeczności. Nawet jeszcze przed poświęceniem Bóg próbnie przypisuje im sprawiedliwość ze względu na ich wiarę. W symbolach Pisma Świętego nagość jest symbolicznie używana do przedstawienia grzechu i objawienia grzeszności (Obj. 16:15; 3:17,18; Izaj. 47:3; Ezech. 16:37; Oz. 2:3). Ta symboliczna nagość jest u wierzącego przykryta, tak jak szatą, przez przypisanie sprawiedliwości Chrystusa (Rzym. 4:5-8), a sprawiedliwość jest przedstawiana jako stan okrycia szatą, ubrania lub przykrycia w Izaj. 61:10 (BW): „Bardzo się będę radował z Pana, weselić się będzie moja dusza z mojego Boga, gdyż oblókł mnie w szaty zbawienia, przyodział mnie płaszczem sprawiedliwości jak oblubieńca, który wkłada zawój jak kapłan, i jak oblubienicę, która zdobi się we własne klejnoty” (Ijoba 29:14; Obj. 19:8; Ps. 45:9, 14, 15).
Rzeczywiście, mamy miłosiernego Boga. W wielu przypadkach pogańscy bogowie są zimni, bezlitośni, bez miłości i współczucia. Bóg Biblii zaleca nam siebie w tym, „[…] że gdyśmy jeszcze byli grzesznymi, Chrystus za nas umarł” (Rzym. 5:8), co umożliwiło, by Bóg był sprawiedliwy, a jednak by był także usprawiedliwiający wobec pokutujących grzeszników wierzących w Jezusa i powracających do Jego łaski przez wiarę w Jezusa i posłuszeństwo Jezusowi.