BŁOGOSŁAWIEŃSTWO BOSKIEGO PRZEBACZENIA

„[.,..] Błogosławiony człowiek, któremu odpuszczono nieprawość, a którego zakryty jest grzech. Błogosławi­ony człowiek, któremu nie poczyta Pan nieprawości, a w którego duchu nie masz zdrady” (Ps. 32:1, 2)

      PAN JEZUS wypowiedział te słowa pocieszenia i zapewnienia do swych wiernych Apostołów, gdy razem siedzieli przy ostatniej Wieczerzy Pas­chalnej, na krótko przed ustanowieniem specjalnej pamiątki swej śmierci. Judasz był jeszcze obecny, lecz Jezus rozważnie wy­łączył go spośród swych uczniów, którzy byli czy­ści. „Wiedział bowiem, kto ma go wydać; dla­tego rzekł: Nie wszyscy jesteście czyści” i „Nie o was wszystkich mó­wię; Ja wiem, których wybrałem; lecz niech się wypełni Pismo: Ten, kto spożywa chleb mój, podniósł na mnie piętę swoją” (Jana 13:11, 18, BW). Jezus wiedział, kto odnajdzie szczęście w czynieniu woli swego Pana i Mistrza, i kto będzie miał prawo do błogosławieństw naszego wersetu jako Jego przedstawiciel. Ta kwestia była dla Jezusa w pełni potwierdzona, a gdy została zupełnie objawiona, nastąpiło ostrzeżenie o wtórej śmierci – że dla Jego zdrajcy, Judasza, „[…] lepiej by […] było, gdyby się ów człowiek nie urodził” (Mat. 26:24, BW). Niemniej jednak Judasz poddał się zupełnie działaniu Szatana. „Wtedy szatan wszedł w Judasza, zwanego Iskariotą, który był jednym z Dwunastu” (Łuk. 22:3, BT).

————-
w ramce

Miłujcie jedni drugich

Po tym wszyscy poznają, żeście, uczniami moimi, jeśli miłość wzajemną mieć będziecie. Jana 13:35, BW
————–

      Jedynie taki uczeń, który wcześniej był blisko związany z Panem, który był pod mocą Jego Du­cha i którego imię było zapisane w niebie, mógł w tamtym czasie stać się synem zatracenia i pójść na wtóra śmierć. „Dopóki byłem z nimi na świecie, zachowywałem w imieniu twoim tych, których mi dałeś, i strzegłem, i żaden z nich nie zginął, prócz syna zatracenia, by się wypełniło Pismo” (Jana 17:12, BW). Judasz miał przywilej posiadania tego, co Bóg w owym czasie uznawał i traktował jako dokładnie równe usprawiedliwieniu do życia oraz spłodzeniu z Ducha – to jest, w przyjęciu Dwunastu i Siedem­dziesięciu odpowiednio jako Apostołów i Proroków w Kościele przez wstępne namaszczenie Duchem, którego im udzielił: „I przywołał dwunastu uczniów swoich, i dał im moc nad duchami nieczystymi, aby je wyganiali i aby uzdrawiali wszelką chorobę i wszelką niemoc” (Mat. 10:1, BW). A Łuk. 10:17, 19 (UBG) mówi: „I siedemdziesięciu wróciło z radoś­cią, mówiąc: Panie, nawet demony nam się poddają ze względu na twoje imię. Oto daję wam moc, stąpa­nia po wężach, skorpionach i po wszelkiej mocy nie­przyjaciela, a nic wam nie zaszkodzi”. Jana 20:22, 23: „A to rzekłszy, tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego. Którymkol­wiek grzechy odpuści­cie, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są zatrzymane”. Te dwa wersety wskazują, że Pan z wyprzedzeniem udzielił im usprawiedliwienia do życia, a udzielenie im tych najwyższych urzędów w Kościele wyraźnie pokazuje, że Pan umieścił ich w Ciele Chrystusowym.

      Bóg pokazuje, że postawił ich na próbie do ży­cia. Dlatego sprawił, że przed Pięćdziesiątnicą ich imiona zostały zapisane w Barankowej Księdze Życia (Łuk. 10:20; Żyd. 12:23; Obj. 13:8). Każda z tych osiemdziesięciu dwóch osób, usprawied­liwionych do życia i wstępnie namaszczonych Bos­kim Świętym Duchem, mających udział w dwóch najwyższych urzędach w Kościele jako szczególni pomocnicy Jezusa i mając imiona zapisane w nie­bie, mogli zgrzeszyć „grzechem na śmierć”. Judasz po przyjęciu Jezusa jako Mesjasza, Syna Bożego i po skorzystaniu z błogosławieństw wstępnego na­maszczenia oraz trzyipółletniej bliskiej społeczności z Mistrzem, ostatecznie usłyszał poważne ostrzeże­nie z ust samego Jezusa: „Jezus odpowiedział im: Czy nie dwunastu was wybrałem? Ale jeden z was jest diabłem” (Jana 6:70, BW). Pomimo tego Judasz zgrzeszył z pełną świadomością i poszedł na wtóra śmierć (Mat. 26:21-25).

      W naszym wersecie przewodnim Jezus udzielił bardzo potrzebnych słów zachęty swym Apostołom. Już wcześniej powiedział im coś podobnego: „Kto was przyjmuje, mnie przyjmuje, a kto mnie przyj­muje, przyjmuje tego, który mnie posłał” (Mat. 10:40, BW). Jednak w tamtym czasie Judasz był jednym z tych, których Jezus posłał, by głosili poselstwo Królestwa. Bez wątpienia niektórzy przyjmowali