POMOC W ZROZUMIENIU STANOWISKA BOSKICH ISTOT.

      CHOCIAŻ dusza lub istota to coś więcej niż tyl­ko ciało, żaden byt, żadna egzystencja ani dusza nie może istnieć bez ciała. Są jednak różne rodzaje ciał – „[…] Jeżeli jest ciało cielesne [zmysłowe], to jest także ciało duchowe” (1Kor. 15:44, BW). Rodzaj ciała decyduje o naturze istoty lub duszy. Istoty o ciałach duchowych są istotami duchowymi lub niebiańskimi. Dalsze rozróżnienie wśród istot duchowych wskazuje na takie, które posiadają wrodzone życie (nieśmier­telność – 1Tym. 6:16; Jana 5:26; 1Kor. 15:53) – Bóg, Jezus i uwielbiony Kościół posiadają „Boską naturę” (2Piotra 1:4) znacznie przewyższającą aniołów itd. (Ef. 1:20, 21; Żyd. 1:4). Istoty o ciałach cielesnych naj­wyższego rzędu, „z ziemi, ziemskie” (1Kor. 15:47) zwane są ludźmi lub ludzkimi duszami i są wyższe niż dusze zwierząt niższych (4Moj. 31:28), gdyż człowiek jest najwyższą z wszystkich ziemskich lub cielesnych istot lub dusz. Pierwotnie, na obraz i podobieństwo Boga i jako Jego przedstawiciel, Adam był królem zie­mi (Ps. 8:5,6).

      Ponieważ rodzina ludzka jest niewątpliwie rasą cielesną, ziemską, a nie niebiańską ani duchową – o czym zapewnia nas natchniony Apostoł, mówiąc: „Wszakże nie to, co duchowe, jest pierwsze, lecz to, co cielesne […]. Pierwszy człowiek jest z prochu ziemi, ziemski […]” (1Kor. 15:46,47, BW) – dochodzimy do wniosku, że o ile nie wydarzy się coś, co to zmieni, obietnica zmartwychwstania (gr. anastasis, „powsta­nie na nowo, przywrócenie”) wobec Adama (i jego rodziny) oznacza po prostu przywrócenie jego isto­ty (duszy) do pierwotnych władz posiadanych przed grzechem i upadkiem, gdy – jako ziemski obraz swo­jego Stwórcy – był prawy (1Moj. 1:27, Kazn. 7:29). Jako że słowo anastasis oznacza tylko „podniesienie”, „przywrócenie” – z pozycji upadłej do prawości, albo ze stanu niedoskonałości do doskonałości – i odnosi się tylko do duszy lub istoty człowieka, to oczywistym jest, że jeśli nie nastąpi jakaś zmiana natury od chwili upadku rasy w Adamie, podniesienie nie może ozna­czać ni mniej, ni więcej jak przywrócenie do standar­du doskonałości i podobieństwa Bożego pokazane­go i utraconego w Adamie. O wszystkich członkach ogromnej ludzkiej rodziny można powiedzieć, że są z ziemi, ziemscy – posiadają ludzką naturę jak ich ojciec Adam, ale oddalili się od obrazu Boga, na jaki zostali w Adamie stworzeni. Jednak jak zobaczymy, nie wszystkich jednakowo to dotyczy.

      Pismo Święte jasno tłumaczy, że podczas Wieku Ewangelii Bóg wybiera szczególnych ludzi zwanych „maluczkim stadkiem” (Łuk. 12:32; Łuk. 6:23), aby byli współdziedzicami z Chrystusem, ich Odkupi­cielem i Panem w Tysiącletnim Królestwie, które ma błogosławić wszystkie narody ziemi. Pismo zapewnia nas także, że ci, którzy będą stanowić tę klasę „oblu­bienicy”, przy zmartwychwstaniu byli przemieniani do nowej natury, Boskiej natury, aby odtąd być ze swym Panem, być jak On i widzieć Go takim, jaki jest (1Jana 3:2; Jana 14:3; 17:24; 2Piotra 1:4).

      Biblia mówi również o tym, że aby mogła nastąpić taka przemiana przy zmartwychwstaniu (konieczna dla wszystkich członków duchowego Królestwa), jesz­cze przed śmiercią musi zajść w nich pewien proces, który zaczyna się czymś, co Pismo nazywa spłodze­niem z Ducha, i kończy się w momencie narodzenia z Ducha, co następuje przy zmartwychwstaniu (Kol. 1:18). To, co jest spłodzone i narodzone z Ducha, bę­dzie istotą duchową, a już nie istotą ludzką. Tak jak to, co jest spłodzone i narodzone z ciała, jest ciałem, tak to, co jest spłodzone i narodzone z Ducha, jest duchem. Nikodem – i ogół Żydów – wierzył, że gdy przyjdzie właściwy czas, jego naród stanie się kró­lestwem Boga – cielesnym królestwem pod władzą cielesnego Mesjasza. Nasz Pan skorygował to błędne przekonanie i zapewnił go, że wszyscy, którzy staną się członkami tego królestwa – niebiańskiego królestwa – będą musieli być na nowo spłodzeni i narodzeni (po raz drugi), tym razem z Ducha Bożego (Jana 3:3-7).

      Apostołowie wyjaśniają, że spłodzenie do tej no­wej natury jest dostępne tylko dla wierzących, uprzed­nio usprawiedliwionych z wiary w Odkupiciela. Choć usprawiedliwienie wierzących jest otrzymywane za darmo poprzez Chrystusa, spłodzenie do nowego stworzenia w „Boskiej naturze” pochodzi bezpośred­nio od Ojca, jako skutek zupełnego poświęcenia się Jemu. Prawdą, Słowem Bożej łaski okazywanej w „wy­sokim powołaniu”, które jest „z Boga” (Filp. 3:14), jest spładzający i ożywiający wpływ rozpoczynający nowe, poświęcone życie we wszystkich, którzy są właściwie przez niego wyćwiczeni. Apostoł mówi: „[…] Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, […] odrodził [KJV: spłodził] nas […]” (1Piotra 1:3).

      Celem Wieku Ewangelii było przede wszystkim dzieło spładzania, ożywiania i przygotowywania Małego Stadka, „Kościoła, który jest Ciałem Jego” (Efez. 1:22, 23) do narodzin w Boskiej naturze i do dziedzictwa w obiecanym Królestwie, którego ciało i krew (dusze lub istoty w ludzkiej naturze) odziedzi­czyć nie mogą (1Kor. 15:50, Jana 3:5). Zmartwych­wstanie Kościoła obejmuje zmartwychwstanie Je­zusa Chrystusa, który jest jego Głową, a Kościół jest ciałem. Zmartwychwstanie to jest nie tylko główne lub pierwsze w znaczeniu najwspanialszego i najcu­downiejszego „podniesienia”, znacznie ponad natu­rę ludzką i anielską, do szczytu chwały i mocy, Bos­kiej natury, ale jest także pierwsze w kolejności. To pierwsze (główne) zmartwychwstanie rozpoczęło się