Sztandar Biblijny nr 282 – 2018 – str. 30
z nauką, sztuką i mądrym sprawowaniem władzy.
Jej pytania nie tylko nie ograniczały się do tego, lecz najwyraźniej dotyczyły też religii, o czym wspomina 1Król. 10:1, ponieważ usłyszała nie tylko o ziemskiej mądrości Salomona, lecz także o tej, która miała związek z „imieniem PANA”. Widocznie słusznie połączyła w swych myślach wielkość, mądrość i bogactwo Salomona z jakimś szczególnym Boskim błogosławieństwem. Prawdopodobnie wieść o nadzwyczajnej mądrości Salomona a w rezultacie i o obietnicach, jakie Bóg mu dał, rzeczywiście rozsławiła go za granicą (zobacz np. 1Król. 3:5-15). Pogańska królowa z Saby odbyła długą, uciążliwą i bardzo kosztowną podróż przez pustynię, by odwiedzić króla Salomona i dowiedzieć się o jego mądrości.
Według 1Król. 10:2-5 Saba była w południowej Arabii, ziemi znanej w tamtym czasie z ogromnego bogactwa, a szczególnie ze swych ziół, perfum i drogocennych kamieni. Te rzeczy były prezentem, jaki królowa przyniosła królowi Salomonowi. Zgodnie z wierszem 10 ilość bogactwa, ziół i drogocennych kamieni była ogromna, a wartość samego złota była określana na kilka milionów dolarów. Być może ta ilość złota wydaje się w obecnych czasach niewiarygodnie duża, niemniej jednak jej sensowność jest potwierdzona przez historyka Rawlinsona, który mówi: „Strabo opisuje, że Sabejczycy byli niezmiernie bogaci i w najbardziej rozrzutny sposób używali złota oraz srebra w swych meblach, sprzętach, a nawet umieszczali je na ścianach, drzwiach i dachach swych domów”.
Entuzjazm, jaki królowa miała w stosunku do mądrości, jest dowiedziony przez fakt, że wiozła tak cenny skarb tak daleko, przynajmniej częściowo na grzbietach wielbłądów i przez pewien czas przez pustynię, gdzie była narażona na ataki beduińskich rabusiów. Jej dążenie do mądrości zostało zasłużenie wynagrodzone. Ona rozmawiała z Salomonem o wszystkim, co było w jej sercu (umyśle) i została obficie wynagrodzona, uzyskując odpowiedź na każde ze swych pytań. Poznając całą mądrość Salomona i widząc wspaniałą świątynię wzniesioną na chwałę Bogu, dopiero co ukończony pałac Salomona, wyszukaną kuchnię, prezencję i usługi oraz stroje różnych jego sług wraz z niezwykłym pasażem prowadzącym z pałacu do świątyni – „nie mogła wyjść z podziwu” – zabrakło jej tchu. Była niezwykle zdumiona.
Wersety 6-8. Wtedy królowa przyznała, że przed przyjazdem była trochę sceptyczna i nie dowierzała połowie tego, co słyszała, a wcześniej nie powiedziano jej nawet połowy tego, co usłyszała i zobaczyła, będąc świadkiem mądrości i bogactwa Salomona. Podsumowanie jej hołdu wskazuje, że oceniła mądrość Salomona bardziej niż jego bogactwo i splendor, tak że nieomal zazdrościła jego sługom, którzy ciągle byli błogosławieni mądrymi i łaskawymi słowami pochodzącymi z jego ust.
Werset 9. Jest tutaj zapis najwyższego hołdu i uznania królowej wobec króla Salomona, w którym ona przypisuje jego wspaniałą chwałę i mądrość miłości Boga Jehowy do Izraela. W związku z tym pokazała, że sama była mądrą kobietą, uznając, że celem Boskiego błogosławieństwa i łaski dla Salomona było ustanowienie „sądu i sprawiedliwości” (prawdy i sprawiedliwości) dla Swego ludu Izraela.
Wersety 10, 13. Po wręczeniu swych darów pod koniec wizyty królowa otrzymała prezenty od króla Salomona. Chociaż rodzaj i wielkość prezentów udzielonych jej przez Salomona nie jest wymieniona, bez wątpienia były one większej wartości niż te, które ona przyniosła królowi, ponieważ zwyczajem królów i książąt w krajach orientalnych było udzielanie sobie prezentów odpowiednio do ich zamożności, a Salomon bez wątpienia był o wiele bardziej zamożny niż królowa.
„A OTO TU KTOŚ WIĘCEJ NIŻ SALOMON”
Opis wizyty królowej z Saby u króla Salomona nie może być zastosowany lepiej, niż został on już zastosowany przez naszego Pana Jezusa: „Królowa z Południa stanie na sądzie z tym pokoleniem i potępi je, bo przybyła z krańców ziemi [znanego wówczas świata], aby słuchać mądrości Salomona, a oto tu ktoś więcej niż Salomon” (Mat. 12:42, UBG). Nasz Pan Jezus Chrystus, Pomazaniec, jest „większy niż Salomon” – ponieważ antytyp jest większy niż typ. Pod zwierzchnictwem Boga nasz Pan jest uosobieniem mądrości, sprawiedliwości, miłości oraz mocy i w Jego posiadaniu Bóg umieścił ogromne bogactwa łaski, chwały, czci i panowania (Mat. 28:18; 1Kor. 1:30; Efez. 1:10; Filip. 2:9-11; Kol. 2:3; Żyd. 1:2-9; Obj. 5:12, 13).
Wkrótce Królestwo Chrystusa zostanie ustanowione na ziemi wraz z jego panowaniem prawdy i sprawiedliwości. Bóg uczyni „z domem izraelskim i z domem judzkim nowe przymierze”, które obiecał i napisze Swe prawo na ich sercach (Jer. 31:31-34); a Jezus Chrystus, Jego Pośrednik (2Tym. 2:3-6; Żyd. 8:6), będzie w „czasie odnowienia [restytucji – KJV] wszystkich rzeczy” (Dz. 3:21, BT) błogosławił „wszystkie narody ziemi” (1Moj. 22:15-18, BW; 1Moj. 28:14; Gal. 3:8, 16, 29).