Sztandar Biblijny nr 278 – 2017 – str. 60
niewdzięcznością, fałszywym przedstawianiem, zarzutami i bluźnierstwem, podczas gdy Bóg zasługuje na przeciwne rzeczy, które otrzymuje dzięki wierze Swych sług Starego Testamentu i Swych nowotestamentowych synów.
I znowu, wiara Jego sług i synów wyświadczała i wyświadcza Bogu służbę w interesie Jego planu. Wiara pomogła Ablowi złożyć godną przyjęcia ofiarę, Enochowi żyć sprawiedliwie, Noemu ocalić tych, którzy byli godni ocalenia; Abrahamowi stać się ojcem wierzących; Jakubowi uzyskać przywileje przymierza; Józefowi ocalić wiele istnień; Mojżeszowi uwolnić, zorganizować i zarządzać narodem; Jozuemu zwyciężyć wiele narodów; Samsonowi dokonać niezwykłych wyczynów; Samuelowi obronić swój lud; Dawidowi skonsolidować i wzmocnić swe królestwo; Eliaszowi stawić czoła gniewowi Achaba i Izabeli; Danielowi zamknąć usta lwom; Sadrachowi, Mesachowi i Abednegowi stłumić żar ognia; a Zorobabelowi i Ezdraszowi przyprowadzić naród z niewoli do zniszczonej, lecz obiecanej ziemi. Dokonując tych wszystkich czynów, ci mężczyźni nie tylko dostarczyli typów dla Boskiego planu, lecz współpracowali w służbie dla tego planu.
Wiara Boskich synów w jeszcze większej mierze pomaga w doprowadzeniu do końca Boskiego planu i służy Bogu. Wiara umożliwiła Jezusowi stanie się centrum i wykonawcą Boskiego planu, łącznie z przeciwstawieniem się gniewowi Żydów i przetrwaniem surowości ukrzyżowania. Wiara umożliwiła Saulowi stanie się Pawłem, a Williamowi Millerowi rozpoczęcie współczesnego ruchu związanego z drugim przyjściem Chrystusa oraz przezwyciężenie ordynarnych drwin, gdy niektóre z jego poglądów nie spełniły się. Wiara doprowadziła do pomyślnego zakończenia dzieło żniwa oraz dzieło pokłosia i ona prowadzi do takiego zakończenia dzieło Epifanii, przybliżając serca oświeconych Epifanią braci i ich współpracowników.
W podobny sposób wiara przynosi wielkie błogosławieństwa dla jej posiadaczy. W tym życiu ona wielce nagradza tych, którzy ją posiadają, ponieważ każdy następny krok czyniony przez posiadających ją, jest nagrodą za poprzedni krok wiary. Jest to widoczne na każdym etapie ich doświadczeń! Wiara błogosławi również innych, ponieważ gdy słudzy i synowie Boży przejawiali wiarę w służbie Boskiego planu, ich wysiłki były pomocą dla wszystkich żywo na nie reagujących. Ze względu na naszą głęboką wiarę Bóg zaprasza nas do jej rozwijania i zachowywania, udzielając nam wszelkiej pomocy przez Swe Przymierze Związane Przysięgą, przez służbę Chrystusa jako Najwyższego Kapłana oraz działanie Jego Ducha, Słowa i opatrzności i przez fakt, że posiadamy Jego Ducha, Słowa i opatrzności.
Kończymy te dogłębne rozważania na temat wiary słowami Króla Dawida, gdy po wielkim akcie grzechu pragnął powrócić do radości i zadowolenia, których doświadczał w przeszłości i gdy on symbolicznie przyrównuje siebie do człowieka, którego kości zostały złamane. On wiedział, że jego radość i dobry nastrój powróciłyby jedynie wtedy, gdyby mógł powrócić do Pańskiej łaski. On wiedział również, że Pan nie mógł z przyzwoleniem patrzeć na grzech, stąd jego modlitwa: „Zakryj oblicze swoje przed grzechami moimi i zgładź wszystkie winy moje. Serce czyste stwórz we mnie, o Boże, a ducha prawego odnów we mnie! Nie odrzucaj mnie od oblicza swego i nie odbieraj mi swego Ducha świętego!” (Psalm 51:11-13, BW).
Żaden prawdziwy chrześcijanin nie może czytać tych słów bez głębokiego współczucia z różnymi uczuciami, które ciążyły na sercu Dawida, niemniej jednak, nasza większa odpowiedzialność i bardziej oświecone poglądy na temat grzechu pod „nowym przykazaniem” oraz instrukcjami Ducha Świętego działającymi obecnie w klasach wiary, sprawiają, że proporcjonalnie do tego odczuwamy większy ciężar tych przewinień, które w oczach świata wydają się niczym. Jednak patrząc z wyższego, Boskiego punktu widzenia jako poświęcone dzieci Boże, doceniamy wielką wiarę Króla Dawida w obietnice przebaczenia w sprawiedliwości.
W Psalm 51:15 (BW) prorok Natan oświadcza Panu, że zakłopotanie i upokorzenie Dawida wobec Boskiego niezadowolenia, zostało wykorzystane w celu pouczenia innych, by wskazać przestępcom Pańskie drogi 
i odwrócić grzeszników z ich złej drogi: „Przestępców będę nauczał dróg twoich, I grzesznicy nawrócą się do ciebie”. Jak stosowna jest ta myśl dla nas! Dopiero gdy uznamy, przez wiarę w krew Chrystusa, że nasze grzechy zostały usunięte sprzed oczu Ojca, dopiero gdy doświadczymy radości Jego zbawienia i przebaczenia, jesteśmy w ogóle w stanie być sługami prawdy lub stać się pomocą dla innych. Dostrzegamy, że tylko ci, którzy są poświęceni i mają Świętego Ducha zrozumienia, są w ten sposób upoważnieni do głoszenia Ewangelii. Do innych Pan mówi: „Lecz do bezbożnego rzecze Bóg: Po co wyliczasz ustawy moje i masz na ustach przymierze moje? Wszak nienawidzisz karności i lekceważysz słowa moje”. (Psalm 50:16, 17, BW).
BS 2017, s. 50-60