Jako specjalny pomocnik brata Herziga, ja nie zamierzam sprzeciwiać się Bogu co do sposobu, w jaki On wyznaczył następnego Opiekuna i wodza ludu Pańskiego w tym okresie przejściowym. Nasze pisma uczą, że tylko Bóg wyznacza Swych wodzów przez sprawującego nadzór Opiekuna Wykonawczego. O ile dobrze pamiętam rozmowę telefoniczną z bratem Ralphem tamtego wieczoru, nie była to konwersacja, lecz jedynie jego drżący ze słabości głos: „Leon, będziesz musiał przeprowadzić się do Domu Biblijnego, nie mogę już dłużej robić tego sam!!” To było zaproszenie, na które moja odpowiedź bratu Ralphowi brzmiała, „Tak”, a Panu „[…] Otom ja, poślij mię” (Izaj. 6:8).

      Przez cały czas żyjemy i służymy prawdzie na czasie w tym rozszerzonym Żniwie Wieku Ewangelii. Pan ma z pewnością więcej pracy do wykonania pod przywództwem Poświęconych Obozowców Epifanii oraz prawdopodobnie dalsze odsłonięcia teraźniejszej prawdy stosownie do naszych potrzeb! Doktryny obecnego czasu mogą mieć mniejszą ważność, jednak są dopasowane do naszych potrzeb. Jestem pewny że we właściwym dla Boga czasie potrzebne lekcje zostaną udostępnione. Moi drodzy bracia, módlmy się, aby wola Boża była wykonywana we wszystkich sprawach, gdy prowadzimy dzieło udzielone nam w tym czasie, w harmonii z posiadanym przez nas bogatym dziedzictwem. Staczając dobry bój wiary, szukajmy także spokoju jako przedtysiącletnie potomstwo Abrahama w tym interesującym okresie przejściowym! List do Filipian 4:7 daje nam piękne przesłanie, którym możemy się cieszyć każdego dnia: „A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, będzie strzegł serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie”. Bóg, Stwórca wszystkich rzeczy, także jest w stanie utrzymywać te rzeczy w porządku.

      BS 2017, s. 34-38

NASZE OCZYSZCZANIE – ZEWNĘTRZNE I WEWNĘTRZNE

Dlatego mając te obietnice, najmilsi, oczyszczajmy samych siebie od wszystkiego, co kala ciało i ducha, doskonaląc świętość w czci dla Boga” (2Kor. 7:1. KJV)

      Biblia nie była skierowana do świata, lecz do jedynego Prawdziwego Kościoła; nie do niewie­rzących, lecz do wierzących; nie do grzeszników, lecz do tych, którzy już odwrócili się od grzechu. Wielu nie dostrzega tego faktu, w rezultacie czego, w ich umysłach panuje zamieszanie. Niektórzy jed­nak mogą się skłaniać do twierdzenia, że nasz wer­set może być zastosowany zarówno do grzeszników jak i do świętych – do grzeszników w szczególności – chociaż sam List jest adresowany „[…] do Koś­cioła Bożego, który jest w Koryncie, ze wszystkimi świętymi, jacy są w całej Achai” (2 Kor. 1:1, BT). Odpowiadamy: Nie! Nasz werset nie może być we właściwy sposób zastosowany do ogółu grzeszników, którzy nie przyszli jeszcze do Boga, którzy nie pokutowali jeszcze za swoje grzechy i nie uzyskali przebaczenia. Bóg nie daje takim żadnych obietnic. On jedynie potępia ich jako grzeszników i odmawia im wszelkiego uznania, wszelkiej społeczności oraz mówi im, że nie ma innego imienia pod niebem danego ludziom, przez które mogliby być zbawieni ze swych grzechów niż imię Jezus – przez wiarę w za­sługę Jego krwi (Dz. 4:12). Innymi słowy, Bóg odmawia jakichkolwiek kontaktów z tymi, którzy nie mogą lub nie przyjmą wielkiej Ofiary za grzech, dostarczonej przez Niego. Tak jak wyraził tę kwestię Pan Jezus: „[…] nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie” (Jana 14:6, BW).

      Po przemyśleniu tej kwestii zasadność Boskiego stanowiska jest oczywista. Podczas Wieku Ewangelii Bóg gromadzi ze świata wybraną klasę, której wyróż­niającą cechą charakteru jest wiara w Niego i prag­nienie podobania się Jemu. To dzieło gromadzenia będzie kontynuowane w rozszerzonym Żniwie Wieku Ewangelii aż do czasu, gdy pięć przedrestytucyjnych poświęconych klas zostanie skompletowanych. To dzieło polega na zgromadzeniu Maluczkiego Stadka, Starożytnych Godnych, Wielkiej Kompanii, Młodocianych Godnych i Poświęconych Obozowców Epifanii – symbolizowanych odpowiednio przez Syon, Morię, Akrę, Bezetę i Ofel.

poprzednia strona – następna strona