Sztandar Biblijny nr 268 – 2015 – str. 92
i oznaczały wielką radość. Jednak obecnie, dwa tysiące lat później, przesłanie wskazywało tę jednostkę, przez którą dobre wieści będą wypełnione – dziecię z Betlejem. To anielskie oświadczenie „nie bójcie się” jest interesujące. Ludzie zdają sobie sprawę, że są na łasce wielu potężniejszych od nich sił i oczywiście mają obawy. Trudno im uwierzyć, że Bóg naprawdę jest łaskawy i miłujący. Bóstwa narodów pogańskich są brutalne, obojętne i nie można ich pokochać. Lecz Bóg wszelkiej łaski, Ojciec miłosierdzia jest Bogiem miłości, który ma upodobanie w używaniu Swej Boskiej mocy, by błogosławić i podnosić Swe dzieci. Dlatego Jego współczująca miłość ogłosiła przesłanie „oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem wszystkiego ludu”, jak również ponosząc wielki koszt posłała Swego Jednorodzonego Syna, aby był Odkupicielem człowieka – aby Bóg mógł pozostać sprawiedliwy i usprawiedliwić tych, którzy wierzą (Rzym. 3:26).
To przesłanie głosiło, że narodził się Zbawiciel – Pomazaniec, Pan. On miał być antytypicznym Mojżeszem, antytypicznym Aaronem, antytypicznym Melchizedekiem, antytypicznym Dawidem. W dodatku do cech zobrazowanych w tych różnych typicznych charakterach, On był także Synem Najwyższego. On miał być Zbawicielem – Wyzwolicielem – Pośrednikiem Nowego Przymierza, którego od dawna wyczekiwano, przejawiano nadzieję na Jego pojawienie się i o którego się modlono.
„ZBAWICIEL”
W słowie „Zbawiciel” tkwi szczególne znaczenie lub moc – ono oznacza Życiodawcę. W syriackim tłumaczeniu Biblii słowo to jest przetłumaczone „dawca życia”, a syraicki [znany także pod nazwą syriacki aramejski – przyp. tłum.] był prawdopodobnie językiem, w którym mówili Jezus i inni w Palestynie w tamtym czasie. Czy samo imię Życiodawca nie jest szczególnie stosowne? Co człowiek stracił i co chciałby zyskać z powrotem? Pismo Święte odpowiada, że Adam utracił życie i został poddany karze „umierając umrzesz”. On nie utracił nieba, ponieważ nigdy go nie posiadał. On stracił ziemskie życie, dom w Edenie, ludzką doskonałość. Jezus oświadczył, że On przyszedł, „aby szukać i zbawić to, co zginęło”. „Przyszedł bowiem Syn Człowieczy, aby zbawić to, co zginęło” (Łuk. 19:10; Mat. 18:11, BW).
Jak dostrzegliśmy, On dostarczył doskonałe ludzkie życie, aby „z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował” (Żyd. 2:9) i przez to, że poniósł karę grzesznika – sprawiedliwy za niesprawiedliwych – On mógł stać się nabywcą lub Odkupicielem Adama i jego całego rodu, z pełnym prawem przywrócenia do doskonałego życia wszystkich, którzy je utracili i którzy zechcą je przyjąć z Jego rąk. Przez całe Swoje tysiącletnie Mesjańskie panowanie, On będzie Życiodawcą świata, podnosząc chętnych i posłusznych z warunków grzechu i śmierci do doskonałości i wiecznego życia oraz do ludzkich, ziemskich błogosławieństw.
Nasz Pan wykonuje również dzieło dla Kościoła, „wybranych”, dla Swej oblubienicy i współdziedziców w Królestwie, a to błogosławieństwo rozpoczyna się dla Kościoła przed ustanowieniem Jego Królestwa. Kościół był „z natury dziećmi gniewu, jak i inni”, lecz oni nie mają być przywróceni do tego, co zostało utracone. 
Ofertą jaką oni otrzymali, było to, że mieli się stać kopiami Odkupiciela i położyć swe życie, krocząc Jego śladami, oraz że On miał pokrywać wszystkie ich braki i że Ojciec Miłosierdzia miał doprowadzić ich, podobnie jak ich Pana, do Boskiej natury oraz pomóc „abyście powołanie i wybranie wasze mocne czynili” do niebiańskiego stanu, który Bóg im obiecał, ponieważ jeśli z Panem cierpieli, będą z Nim również panować, jeśli z Nim umarli, z Nim też żyć będą (2Tym. 2:11, 12).
CHÓR ALLELUJA
W wersecie 14 mamy rodzaj chóru Alleluja oraz anielską odpowiedź na wieść, jaka była już podana przez anioła. Niebiańskie zastępy śpiewały: „Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój ludziom,