bowiem krzyża głupstwem jest dla tych, co idą na zatracenie, mocą Bożą zaś dla nas, którzy dostępujemy zbawienia” (w. 18). „Gdy Żydzi żądają znaków, a Grecy szukają mądrości, my głosimy Chrystusa ukrzyżowanego” (w. 22, 23, BT). „Albowiem uznałem za właściwe nic innego nie umieć między wami, jak tylko Jezusa Chrystusa i to ukrzyżowanego” (1Kor. 2:2, BW). Na podstawie tego, co właśnie rozważyliśmy, wiemy, że w swych kazaniach Apostoł Paweł poświęcił szczególne miejsce śmierci Chrystusa. Krzyż jest podstawą wszelkiej obiecanej chwały.

————-
w ramce

Wszystkiego doświadczajcie, a co jest dobrego tego się trzymajcie.
————–

      Jednak Paweł nie zapominał także o podkreślaniu zmartwychwstania Chrystusa oraz faktu, że żyjący Chrystus jest naszym Zbawicielem; ponieważ „Jeźli Chrystus nie jest wzbudzony, daremna jest wiara wasza, i jeszczeście w grzechach waszych; zatem i ci poginęli, którzy zasnęli w Chrystusie” (1Kor. 15:17, 18). Dzięki Bogu, mamy żyjącego Zbawiciela, który „doskonale zbawić może tych, którzy przezeń przystępują do Boga, zawsze żyjąc, aby orędował za nimi” (Żyd. 7:25)!

      Jezus często mówił o Swej śmierci na krzyżu i jej chwalebnych rezultatach. On powiedział: „A jako Mojżesz węża na puszczy wywyższył, tak musi być wywyższony Syn człowieczy. Aby każdy, kto weń wierzy nie zginął, ale miał żywot wieczny”. „A ja jeźli będę podwyższony od ziemi, pociągnę wszystkich do siebie” (Jana 3:14, 15; 12:32). Bóg pociągał Kościół do Chrystusa podczas Wieku Ewangelii (Jana 6:44), a Chrystus pociągnie do Siebie wszystkich ludzi (ogół ludzkość) w czasie restytucji, w Wieku Tysiąclecia, gdy szatan zostanie związany, uwięziony i zapieczętowany, „aby nie zwodził więcej narodów”, a „ziemia będzie napełniona znajomością Pańską, tak jako morze wodami napełnione jest” (Dz. 3:19-21; Obj. 20:2,3; Izaj. 11:9). „I otrze Bóg wszelką łzę z oczu ich, a śmierci więcej nie będzie, ani smutku, ani krzyku, ani boleści nie będzie” – nie będzie już więcej przekleństwa (Obj. 21:4; 22:3).

      Ufamy, że te informacje będą dla was pewną pomocą w zrozumieniu jak Słowo Boga Jehowy (Biblia) naucza nas przez właściwe nawyki w jego studiowaniu. Zwyczaj uczestniczenia w berańskich badaniach sprowadza wielkie błogosławieństwo na badaczy Boskiego Słowa. Oni mają dzięki temu zdolność właściwego rozumienia celu przyjścia na ziemię naszego drogiego Pana Jezusa, który przyszedł, by znaleźć i zbawić to, co zostało utracone przez Adama. Łuk. 19:10: „Bo przyszedł Syn człowieczy, aby szukał i zachował, co było zginęło”.

BS ’15, 74-77

PYTANIA BIBLIJNE INTERPRETACJA PISMA ŚWIĘTEGO

      Pytanie:  Jak rozumieć werset z 2 Piotra 1:20: „Żadne proroctwo pisma nie jest własnego wykładu”?

      Odpowiedź: Wierzymy, że poniższy cytat jest lepszym tłumaczeniem oryginału: „Nie można zapowiedzi prorockich tłumaczyć według własnych [czyichś] zapatrywań” (BWP), to znaczy, że Pismo Święte nie powinno być interpretowane według czyichś własnych poglądów, przypuszczeń, spekulacji, kaprysów czy życzeń. Z następnego wersetu, który podaje powód tego wyjaśnianego przez nas stwierdzenia, wydaje się wynikać, że jest to właściwa myśl. Powodem, dla którego ludzie nie powinni interpretować Pisma Świętego dowolnie, według swoich własnych poglądów, przypuszczeń, spekulacji, kaprysów czy życzeń, jest fakt, że oni nie stworzyli Pisma Świętego, „nigdy bowiem proroctwo nie pochodziło z woli ludzkiej” – nie było wymyślone przez człowieka; ponieważ pisarze Pisma Świętego kierowani Duchem Świętym mówili i pisali pod natchnieniem Boga, który mówił i pisał przez nich. Zgodnie z tym w.  21  (por. z 2Tym. 3:16) wskazuje, że Pismo Święte powstało przez działanie Ducha Świętego (różnymi sposobami) na umysły jego pisarzy.

      Dlatego werset 20 przez kontrast sugeruje, że właściwa interpretacja Pisma Świętego nie może pochodzić z ludzkiego umysłu, lecz jedynie z tego samego umysłu, który stworzył i zainspirował Pismo Święte, mianowicie, ze świętego umysłu Boga. Dlatego, tylko dzięki oświeceniu przez świętego Ducha Bożego można zrozumieć i interpretować Pismo Święte, rozumiejąc, że ono nie było dane przez człowieka, lecz przez Boga za pośrednictwem Jego Świętego Ducha. Dlatego w. 20 potępia wszystkie ludzkie spekulacje, poglądy, przypuszczenia, kaprysy i życzenia, jako podłoże do właściwej interpretacji Pisma Świętego.