był i świat przezeń powstał, lecz świat go nie poznał. Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli. […] A Słowo ciałem się stało [z wcześniejszej duchowej natury nasz Pan stał się ciałem, to znaczy przeszedł zmianę natury, by złożyć za nas okupową cenę; ponieważ przez człowieka przyszła śmierć, przez człowieka także musiało nastąpić „zmartwychwstanie umarłych” – 1Kor. 15:21] i zamieszkało wśród nas, i ujrzeliśmy chwałę Jego [charakteru], chwałę, jaką ma jedyny Syn od Ojca, pełne łaski i prawdy”.

      Jak pięknie prosta jest prawda, jakże różna od zamieszania błędu. Dziwne jest jednak, że niektóre biedne dusze są tak przyzwyczajone do wierzenia w błędy zwane świętymi tajemnicami, iż boją się, że to, co jest rozsądne, jest błędem.

BS ’15, 66-68

WŁAŚCIWE, CODZIENNE CHRZEŚCIJAŃSKIE ŻYCIE

„Oddawajcie Panu chwałę imienia jego; kłaniajcie się Panu w ozdobie świętobliwości” – Ps. 29:2

      SŁOWO Boże jest przepełnione wieloma instrukcjami, a każde słowo napomnienia w pełni nadaje się do zastosowania dla poświęconego ludu PANA obecnie, pomimo faktu, iż żyje on w najbardziej oświeconych warunkach w całej historii. Wszyscy ludzie, a szczególnie poświęceni wierzący, powinni starannie rozważać dobre rady udzielone w Słowie Bożym i stosować je najlepiej jak potrafią. Rozwinięci w wierze powinni być poważni i umiarkowani, a nie frywolni i pobudliwi. Nie tylko lata ich naturalnego życia, lecz także lata ich doświadczenia w życiu chrześcijańskim, powinny wprowadzić ich w warunki dojrzałości i umiarkowania. Te cechy w dużej mierze należą do ich śmiertelnych ciał będących pod wpływem nowych umysłów oraz ćwiczonych przez te umysły.

      W dodatku do tych cech charakteru powinny być rozwijane trzy inne łaski cechujące nowy umysł, serce i wolę, mianowicie: rozsądne trwanie w wierze, miłości i cierpliwości, które pochodzą od Boga! Prorok Izajasz w następujący sposób pisze o tym, jak Bóg Jehowa uczy Swoje dzieci przez Swoje Słowo: „Wszyscy synowie twoi będą wyuczeni od Pana, i obfitość pokoju będą mieli synowie twoi” (Izaj. 54:13). Nieprzypadkowo Apostoł Paweł w Liście do Tytusa 2:2 (KJV) umieścił wyrażenie „zdrowi w wierze” przed wyrażeniem „zdrowi w miłości”, bo chociaż miłość jest jednym z owoców czy łask Ducha prawdy i ze względu na to, że nikt nie może otrzymać więcej Ducha prawdy, niż przyjmuje samej prawdy, rola prawdy polega na zachowaniu stanu posiadania i utrzymywania zdrowej wiary.

      Dla nas, którzy żyjemy pod rozszerzonym wyborczym zbawieniem Wieku Ewangelii, wiara jest próbą, ponieważ nie możemy działać doskonale w niedoskonałych ciałach. Ewangelia Mateusza 26:41 stwierdza: „duchci jest ochotny, ale ciało mdłe”. Tak, nasze umysły i wole są postrzegane jako doskonałe w poddawaniu naszej woli pod wolę Bożą.

      Często mówi się, że nie jest ważne, w co ktoś wierzy, lecz jak postępuje. Jednak na to odpowiadamy: to nie jest poprawna myśl! Uważamy, że zdrowa wiara jest najważniejsza nie tylko w kształtowaniu postępowania, lecz także w pobudzaniu do niego. Posiadamy tylko tyle uświęcającej mocy, ile posiadamy prawdy. Jeśli teraz zachowujemy błędy, które unieważniają posiadane przez nas prawdy, to będziemy odczuwać brak i niedostatek uświęcającej mocy i będzie nam również brakowało samego uświęcenia. Zawsze powinniśmy pamiętać o modlitwie naszego drogiego Odkupiciela do Ojca na naszą korzyść i współpracować z nią: „Poświęćże ich w prawdzie twojej; słowo twoje jest prawdą” (Jana 17:17, BW).

————-
w ramce

Wiara – dodajcie do waszej wiary CNOTĘ, dodajcie do waszej cnoty WIEDZĘ, dodajcie do waszej wiedzy SAMOKONTROLĘ, dodajcie do waszej samokontroli NIEZŁOMNOŚĆ, dodajcie do waszej niezłomności POBOŻNOŚĆ, dodajcie do waszej pobożności BRATERSKĄ UPRZEJMOŚĆ, dodajcie do waszej braterskiej uprzejmości MIŁOŚĆ – MIŁOŚĆ CHRYSTUSOWĄ

„ … albowiem to czyniąc, nigdy się nie potkniecie…” 2Piotra 1:10
————–

      Nie przypadkowo Apostoł umieścił miłość przed cierpliwością, bo chociaż cierpliwość może być rozwijana z naturalnego punktu widzenia, jak na przykład w interesie światowych celów i dążeń, niemniej jednak taka cierpliwość nie wpływa na serce, lecz jest jedynie wymuszeniem lub ograniczeniem narzuconym przez zewnętrzne życie, a kiedy to wymuszenie jest usuwane, to tak jak ze sprężyny następuje odbicie do poprzedniego stanu niecierpliwości.

       Cierpliwość, która będzie trwała i stanie się nieodłączną częścią naszego charakteru, musi wynikać z przemiany serca – miłość musi zająć główne miejsce wcześniej zajmowane przez samolubstwo. Jak wspaniały charakter będzie rezultatem tego! Nie możemy życzyć sobie dla obecnego ludu PAŃSKIEGO więcej niż to, że dojrzali bracia powinni być trzeźwo