Bóg jest ,,Zbawicielem wszystkich ludzi [z Adamowego postępowania (nie wiecznie) i On doprowadzi ich do dokładnego poznania Prawdy – Kościół w czasie Wieku Ewangelii, a ogół świata podczas Wieku Tysiąclecia, po ustanowieniu ziemskiej fazy Królestwa Bożego], a zwłaszcza wierzących [ponieważ w każdym Wieku tylko wierzący W Chrystusa będą zbawieni w tym szczególnym sensie, tzn. do życia wiecznego]” (1Tym. 4:10, BW). „Zwycięzca odziedziczy to wszystko, i będę mu Bogiem, a on będzie mi synem. Udziałem zaś bojaźliwych i nie- wierzących, i skalanych, i zabójców, i wszeteczników, i czarowników, i bałwochwalców, i wszystkich kłamców będzie jezioro płonące ogniem i siarką. To jest śmierć druga” (Obj. 21:7,8, BW). „Grzech będąc wykonany, rodzi śmierć” (Jak. 1:15). Zatem, jak ważne jest, abyśmy odkrywali, wyznawali i porzucali nasze grzechy, „abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej porze” (Żyd. 4:16, BW)!

BS ”15, 55-60

WDZIĘCZNOŚĆ

 “Za wszystko dziękujcie” – 1 Tes. 5:18.

      SZLACHETNY człowiek uznaje za stosowne odczuwanie wdzięczności za otrzymane dobro. Jednak często z powodu naszej krótkowzroczności w dostrzeganiu faktu, że nasze niepomyślne doświadczenia, chociaż powodują ziemskie niekorzyści, są dla nas środkami do otrzymania Wielkich duchowych błogosławieństw, zapominamy o dziękowaniu za nie. Zarówno nieprzychylne jaki pozytywne doświadczenia powinny być uznawane za błogosławieństwa, które wzywają nas do zasyłania podziękowań PANU. Wszystkie rzeczy działają razem dla dobra tych, którzy miłują Boga.

      Bądźmy wdzięczni, jeśli nasze serca nie zostały pokonane przez fale niewiary, które ogarniają świat. To także jest powodem do wdzięczności oraz przyjęcia postanowienia, że przez Boską łaskę będziemy się starali lepiej poznać Boga, coraz bardziej doceniać Go i wzrastać w naszej wdzięczności. Jeśli przejawiamy wiarę, która uznaje Boską opatrzność, szczególnie w sprawach Jego poświęconego ludu, a także w sprawach świata, bądźmy wdzięczni i pamiętajmy, że wiara może być rozwijana lub może zanikać. Bądźmy podobni do uczniów w dawnych czasach modlących się: ,,Panie, przymnóż nam wiary.

      Lecz jest inny, bardziej doniosły powód, dla którego powinniśmy ochoczo włączyć się do służby dla Chrystusa – jest nim wdzięczność. Kiedy uświadamiamy sobie, że wszystko co mamy i czym jesteśmy jest dzięki Niemu, że cała nasza wolność jest darem od Niego, nabytym przez Jego własną ofiarę w samozaparciu, to najzwyklejsza wdzięczność wymaga, abyśmy nie tylko dziękowali Jemu, lecz także abyśmy okazywali naszą ocenę przez wykorzystywanie naszego odkupionego życia dla Jego chwały w Jego wzniosłej i zaszczytnej służbie. Wówczas nie będzie innej radości, z którą ta służba będzie mogła być porównana.

      W każdym prawdziwie poświęconym sercu wdzięczność jest odpowiednim tonem za okazane dobrodziejstwo i żadna harmonia nie jest słodsza czy bardziej inspirująca dla szlachetnych czynów i wzniosłych celów. Bóg pragnie, aby lego dzieci rozwijały wszystkie łaski prawdziwej szlachetności i moralnej doskonałości dla swego własnego dobra oraz dla dobra drugich. Właściwe jest abyśmy zachowywali w umyśle dokładny zapis wszystkich wyświadczonych nam uczynków miłości i uprzejmości i starannie odpłacali się należną wdzięcznością. Jakże często miłość pozostaje nieodwzajemniona z powodu samolubstwa wypierającego szlachetniejsze uczucia!

      Podczas gdy ludzka życzliwość często skłania nas do przejawiania wielkiej wdzięczności, to o ile bardziej skłania do tego bezustanna i bezinteresowna hojność naszego Niebiańskiego Ojca! Mamy dług w stosunku do Niego za każde dobro, jakie posiadamy, a jako Jego poświęcone dzieci jesteśmy także szczególnymi obiektami Jego łaski. Któż z nas nie może odnaleźć szeregu szczególnych opatrzności działających na naszą korzyść? Przypomnijmy sobie, jak On wyprowadził nas z okropnej przepaści Adamowego potępienia na śmierć oraz z grząskiego błota osobistego grzechu i jak postawił nasze stopy na skale, na Jezusie Chrystusie, a następnie przerwał nasze wahanie, pomagając nam w oddaniu