PRAWDA O CHARAKTERZE BOGA JEHOWY

„Ja od początku zwiastowałem to, co będzie, i z dawna to, co jeszcze się nie stało. Ja wypowiadam Swój zamysł i spełnia się on, i dokonuję wszystkiego, czego chcę” – Izaj. 46:10 (NP).

      Bóg Jehowa od początku miał plan, który obej­mował umieszczenie ludzkości na Ziemi przygo­towanej do zamieszkania – „Bom Ja Bóg, a nie masz żadnego Boga więcej i nie masz mnie podobnego” (Izaj. 46:9). Bóg Jehowa ustanowił Sobie standard zwany sprawiedliwością; to oznacza, że sam Bóg jest poddany Swemu prawu sprawiedliwości. Dla­tego sprawiedliwość jest wyryta w Jego sercu jako jeden z przymiotów Jego charakteru. Obecnie zdefiniujemy sprawie­dliwość – jest to miłość, dobra wola, która na­leży się sobie samemu i innym. Udzielanie jej jest kwestią obowiązku! Powstrzymywanie takiej miłości w myślach, mo­tywach, słowach i czy­nach jest grzechem; oka­zywanie takiej miłości w myślach, motywach, słowach i czynach jest właściwe. Zatem Boska sprawiedliwość jest miłością, dobrą wolą, którą zgodnie z prawem Bóg posiada wobec Siebie i innych. Nasz tekst mówi: „Ja wypo­wiadam Swój zamysł i spełnia się on”. Nasz Pan Jezus i Jego Apostołowie trwali w pokoju, ponieważ wie­rzyli! Tak, Bóg Jehowa obiecał, a oni mieli ufność, że On tego dokona. Oni ufali, że Jego Słowo nie może doznać żadnego niepowodzenia.

—————–
W ramce
MĄDROŚĆ
Początek mądrości jest taki: Nabywaj mądrości i za wszystko, co masz nabywaj rozumu. Przyp. 4:7
—————–

      Boska sprawiedliwość i miłość trwa – „i dokonu­ję wszystkiego, czego chcę”. Ta obietnica jest dekla­racją odnoszącą się do rzeczy, które się jeszcze nie stały i wskazuje, że pierwotny plan Boga jest nadal w procesie postępu! Bóg „chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni, i ku znajomości prawdy przyszli” (1Tym. 2:4). Jehowa jest Bogiem całej Prawdy i słusz­nych zasad i On ma przyjemność w objawianiu tej Prawdy i jej zasady miłości Swym powołanym, wy­branym i wiernym. Jest tylko jeden Bóg Jehowa, je­den Pan Jezus i jedna Prawda! Wiara w Boską egzys­tencję jest praktycznie powszechna, lecz niektórzy zaprzeczają istnieniu Boga, jak jest powiedziane w Psalmie 14:1: „Głupi [ten, kto ignoruje lub komu brakuje rozsądku] rzekł w sercu swoim: Nie masz Boga”. Każdy umysł czyni sobie własnego boga, od­owiednio do rozwiniętych przez siebie cech mąd­rości, sprawiedliwości, miłości i mocy; chociaż ta prawda jest oczywista, jej skutki muszą być spowo­dowane przez właściwe przyczyny.

      Gdy zastanawiamy się nad milionami osób w chrześcijaństwie i ich wspólnym wyrażaniem chwały dla Wszechmogącego Stwórcy, jesteśmy zmuszeni przyznać, że liczne osoby oddają Jemu niewielką chwałę, natomiast wielu innych zdecydo­wanie bluźni Jego świętemu imieniu przez niewłaś­ciwe przedstawianie Boskiego charakteru, który jak twierdzą, jest objawieniem Jego własnej intrygi po­legającej na wiecznym męczeniu milionów ludzi po­wołanych do życia przez Jego moc, a bez ich zgody. Te teorie są powszechne w chrześcijaństwie – wśród katolików, kalwinistów i arminian. Oni wszyscy są gorliwymi, poważnymi, uczciwymi zwolennikami Boga. Jedni sprzeciwiają się drugim. Każdy z nich twierdzi, że miłuje Boga i stara się Jemu służyć i czcić Go. Najwyraźniej przynajmniej dwóch z tych trzech błądzi. W naszym przekonaniu wszyscy trzej pod pewnymi względami są w błędzie. Wierzymy, że wszyscy trzej mają pewne elementy prawdy, wokół której utrwaliły się zniekształcające ją błędy.

      Zwolennicy tych teorii są tak zaślepieni i oszo­łomieni, iż nie są w stanie dostrzec, że ich chwała i cześć wobec Stwórcy jest skażona. Wszystkie trzy z tych teorii oświadczają, że Wszechmogący Bóg Je­howa mając pełną władzę, by postąpić inaczej, tak stworzył ludzkość, że człowiek przychodzący na świat nie może umrzeć – musi nieprzerwanie żyć w jakimś miejscu – czy to w cierpieniu, czy w rozko­szy. Nie możemy stwierdzić z czyjego upoważnienia tak twierdzą. Pismo Święte oświadcza, że „dusza, która grzeszy, ta umrze” (Ezech. 18:4,20) i że życie wieczne pochodzi jedynie jako „dar z laski Bożej … w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzym. 6:23). Rozważymy poglądy kalwinistów i arminian.

KALWINISTYCZNY POGLĄD POKAZANY PRZEZ PRZEZNACZENIE

      Gdy zastanawiamy się nad poglądami kalwinistów na przeznaczenie, to czyż jest coś dziwnego w tym, że we wczesnych latach naszego życia, nasze dzie­cięce serca były przepełnione raczej strachem i oba­wą niż miłością wobec naszego Stwórcy i Jego Objawienia – Biblii? Czy dziwi nas, że musieliśmy na wiele sposobów walczyć z naszym zdrowym rozsąd­kiem, by uwierzyć w to, czego nas uczono, że Bóg