Sztandar Biblijny nr 264 – 2015 – str. 24
na te tematy, boją się, że po śmierci będą wiecznie męczeni, jeśli umrą nie należąc do kościoła. Strach kieruje do kościoła wielu ludzi, którzy nie są prawdziwymi chrześcijanami.
——————–
w ramce
POKUTA jest zmianą kierunku myślenia i zachowania.
——————-
Jak możemy poznać prawdziwego chrześcijanina? Przez jego postępowanie, przez jego słowa oraz postawę. Chociaż te rzeczy są zewnętrznymi metodami rozpoznawania, to musimy patrzeć na stan serca naszych bliźnich i pytać czy ta osoba jest uczniem, czyli naśladowcą Chrystusa, tak jak jest to podane w Łuk. 14:27? „A ktokolwiek nie niesie krzyża swego, a idzie za mną, nie może być uczniem moim”. Uczniowie, czyli naśladowcy Chrystusa po raz pierwszy zostali nazwani chrześcijanami w Antiochii: „A kiedy go znalazł, przyprowadził go do Antiochii. I stało się, że przez cały rok zgromadzali się razem ze zborem i nauczali wielu ludzi. A uczniowie zostali nazwani chrześcijanami po raz pierwszy w Antiochii” (Dz. 11:26, KJV). Istnieją pewne oddzielne kroki, które jednostka musi podjąć, aby stać się uczniem, naśladowcą Chrystusa, prawdziwym chrześcijaninem.
—————-
w ramce
rysunek
————–
Pokuta. Zgodnie z Biblią, Bóg stworzył Adama na Swój własny obraz, „bardzo dobrego” (1Moj. 1:26-31), lecz Adam zgrzeszył będąc nieposłuszny Bogu i dlatego został skazany na śmierć; a cała ludzkość będąca w jego biodrach, gdy zgrzeszył, ma udział w tym potępieniu na śmierć. „Przeto jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak i na wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli” (Rzym. 5:12), a przez dziedziczenie są niedoskonali – umysłowo, moralnie, fizycznie i religijnie – „Oto w nieprawości poczęty jestem, a w grzechu poczęła mię matka moja” (Ps. 51:7). Ten, kto inteligentnie wierzy, że z natury jest grzesznikiem i okazuje pobożny smutek z tego powodu (2Kor. 7:9-11), podejmuje pierwszy krok w kierunku stania się prawdziwym chrześcijaninem.
Usprawiedliwienie. „Bóg grzeszników nie wysłuchuje” (Jana 9:31). Jezus powiedział: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem; żaden człowiek nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie”; „Pójdźcie do mnie wszyscy, którzyście spracowani i obciążeni, a ja wam sprawię odpoczynek” (Jana 14:6, KJV; Mat. 11:28). Zauważmy, że Pan nie mówi, idźcie do tej lub innej denominacji, lecz „Pójdźcie do mnie”. Bóg umiłował nas i posłał Swego Syna, aby był „ubłaganiem (zadośćuczynieniem) za grzechy nasze” (1Jana 2:2; Rzym. 5:6-10).
Jezus „dał samego siebie na okup za wszystkich” (1Tym. 2:6), zatem Adam i wszyscy, którzy mają udział w wyroku śmierci, który spadł na niego przez nieposłuszeństwo, mogą mieć możliwość przywrócenia do Boskiej łaski. Ten, kto prawdziwie pokutuje i inteligentnie wierzy, że przez Boską łaskę Jezus Chrystus, ten Sprawiedliwy, umarł za jego grzechy i wierzy w zasługę okupowej ofiary Jezusa jako zadośćuczynienie przed Bogiem za jego grzechy, podejmuje drugi krok, by stać się prawdziwym chrześcijaninem.
Wielu, włączając w to niektórych popularnych ewangelistów, błędnie myśli i uczy, że jedynie te dwa kroki (pokuta i usprawiedliwienie) są niezbędne, aby stać się prawdziwym chrześcijaninem. Wydaje się, że oni nie zdają sobie sprawy, że chociaż ci, którzy są usprawiedliwieni przez wiarę, mają pokój z Bogiem przez Chrystusa (Rzym. 5:1), to jest jeszcze dalszy krok, jak wskazuje w. 2: „Dzięki któremu też mamy dostęp przez wiarę do tej (dalszej) łaski, w której stoimy, i chlubimy się nadzieją chwały Bożej”. Tylko ci, którzy podejmują trzeci krok, poświęcenie, są prawdziwymi uczniami, czyli naśladowcami Chrystusa, prawdziwymi chrześcijanami.
——————–
w ramce
POŚWIĘCENIE: odłączanie jako świętego w celu oddawania czci BOGU
—————-
Poświęcenie. Ono znaczy zupełne oddanie dla Boga, uświęcenie czyli odłączenie się od siebie dla Boga i Jego służby, poddanie Bogu swego wszystkiego, co ludzkie, przyjęcie Jego woli w miejsce swej własnej, tak jak Jezus powiedział: „Oto idę (na początku ksiąg napisano o mnie), abym czynił, o Boże! wolę Twoją” (Żyd. 10:7). A Ew. Mateusza 26:39 mówi: „A postąpiwszy trochę, padł na oblicze swoje, modląc się i mówiąc: Ojcze mój, jeśli można, niech mię ten kielich minie; a wszakże nie jak ja chcę, ale jak ty”. Święty Paweł pisze (Rzym. 12:1): „Proszę was tedy, bracia (oni musieli już być usprawiedliwionymi wierzącymi, aby można było się do nich zwracać jako do braci), przez miłosierdzie Boże (Jego przeszłe łaski), abyście stawiali ciała wasze ofiarą żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest rozumną służbę waszę”. W Ew. Mar. 8:34 Jezus powiedział: „Ktokolwiek chce za mną (być moim uczniem) iść, niech samego siebie zaprze, a weźmie krzyż swój i naśladuje mię”, a „kto miłuje ojca albo matkę … syna lub córkę, nade mnie, nie jest mnie godzien” (Mat. 10:37; Łuk. 14:26).