Sztandar Biblijny nr 264 – 2015 – str. 19

społeczeństwa są ich społecznymi organizacja­mi, a każda z nich usiłuje ochronić swych własnych członków. Rzeczywiście, Żydzi szukali ochrony rządów i społeczeństw. Te same wyrażenia (o gó­rach i pagórkach) stosują się do końca tego Wieku Ewangelii. Podczas Swego drugiego adwentu (roz­poczynającego się od 1874 roku) Chrystus będzie się objawiał w niszczącym sądzie, który spowoduje pochłonięcie obecnego porządku rzeczy i przygotuje drogę dla nowego Króla.

      „Ponieważ się to na zielonym drzewie dzieje, a cóż będzie na suchym”, powiedział Pan Jezus (Łuk. 23:31). W tym miejscu Pan Jezus wydaje się porów­nywać naród żydowski do figowego drzewa, które szybko uschło po tym, jak go przeklął, czyli po wy­roku. I tak, jadąc na oślęciu do Jeruzalemu na pięć dni przed Swym ukrzyżowaniem i płacząc nad nim, powiedział: „Oto zostawiony jest wam dom wasz pus­ty ” (Mat. 23:38 Grecko-polski Nowy Testament).

—————-
w ramce
2Kron. 7:14
————–

      Teraz, w tak krótkim czasie, choć figowe drze­wo było jeszcze zielone, jego władcy osiągnęli tak dramatyczny punkt, że byli skłonni do pogwałcenia wszelkiego prawa i podeptania sumienia krzyżując Pana Jezusa.

      Jeśli tak szybko zło spowodowało tak okropne pogwałcenie sprawiedliwości, to czego można się było spodziewać później – i co w rzeczywistości nastąpiło – kiedy to żydowskie figowe drzewo zupełnie uschło i straciło wszystkie swe soki (żywotność)? Jeśli izraelscy władcy mogli usankcjonować taką niesprawiedliwość i bezprawie w czasie, gdy Izrael był jeszcze w łasce i istniał, to o ile gorszego traktowania można się było spodziewać z rąk pogańskich władców. Na przykład, podczas późniejszego zniszczenia Jeruzalem, rzymska armia ukrzyżowała setki jego mieszkańców w jednym czasie. Ponadto, gdy Jezus odszedł, popełniano okropne przestępstwa przeciw Apostołom i pierwotnemu Kościołowi.

      Przeczytajmy uważnie słowa naszego wersetu, ukazujące łagodnego, przebaczającego ducha, jakie­go miał Pan Jezus: „Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łuk. 23:34). Tych słów nie znajdujemy w najstarszych greckich manuskryptach. Jednak na podstawie liczbowania biblijnego jest prawdo­podobne, że te słowa są prawdziwe i wydaje się, że Szczepan w czasie swego kamienowania naśladował tę wypowiedź: „A klęknąwszy na kolana, zawołał głosem wielkim: Panie! Nie poczytaj im tego za grzech! A to rzekłszy, zasnął” (Dz. 7:60). Było to apogeum zwycięstwa Szczepana i jego wierności aż do śmierci!

      Jezus z pewnością wiedział, że grzech Żydów sprowadzi karę. W Swej przypowieści Pan wska­zał, że Bóg ukarze ich i spali ich miasto (Mat. 22:7). Z kontekstu zdania „Płaczcie nad sobą” wynikało karanie Żydów za ich grzechy i że ten grzech nie zostanie im zupełnie przebaczony. W istocie rzeczy wiemy, że Żydzi zostali odcięci od Boskiej łaski na ponad osiemnaście stuleci (od 33 do 1878 roku). Właściwe jest przypuszczenie, że Jezus był w zupeł­nej harmonii z Boskim zarządzeniem i że On nie mówił o ostatecznym przebaczeniu im niezgodnym z Boską wolą.

      Apostoł Paweł także odnosi się do tej kwestii w związku z kłopotami, jakie przyszły na Żydów po ich odrzuceniu Jezusa. „Albowiem wy, bracia, stali­ście się naśladowcami zborów Bożych, które są w Ju­dei w Chrystusie Jezusie, bo i wy doznaliście tych samych cierpień od waszych rodaków, jako i oni od Żydów. Którzy i Pana Jezusa zabili i proroków, i nas prześladowali, a Bogu się nie podobają i wszystkim ludziom są przeciwni; A żeby dopełnić miary grze­chów swoich, przeszkadzają nam w zwiastowaniu poganom zbawiennej wieści. Ale gniew Boży spadł na nich na dobre” (1Tes. 2:14-16).

      Z drugiej strony, możemy być pewni, że Jezus, który oddał Swoje życie za Żydów, nie chciałby, aby oni nie otrzymali słusznej kary za ich wielki grzech uśmiercenia Tego Jedynego, którego Bóg Jehowa pos­łał do nich jako Swego Przedstawiciela, Swego Syna. Właściwą karą za taki grzech, jeśli jest on dobrowol­ny, byłoby z pewnością zupełne zniszczenie. Lecz Apostoł wskazuje, że krew Jezusa głosi przebaczenie grzechów, nie tylko dla reszty świata, lecz także dla Żydów. Ona mówi o jednej pełnej sposobności na pojednanie z Bogiem podczas tysiącletniego pośred­niczącego panowania Jezusa Chrystusa.

      Święty Piotr potwierdza myśl, że Żydzi nie byli w pełni odpowiedzialni za swe postępowanie z po­wodu (przynajmniej) częściowej niewiedzy. Zwra­cając się do nich po tych wydarzeniach, powiedział: „Ale teraz, bracia! Wiem, żeście to z nieświadomości uczynili, tak jak i książęta wasi”; bo gdyby wiedzieli, nie ukrzyżowaliby „Księcia Żywota” (Dz. 3:15-17). Prorok Zachariasz wskazuje nam, że w Boskim właściwym czasie, oczy zrozumienia całego świata zostaną otwarte. Wszyscy zobaczą te rzeczy zupeł­nie inaczej, a szczególnie są tutaj wzmiankowani