Sztandar Biblijny nr 263 – 2015 – str. 12
| Synu mój, nie pogardzaj karaniem PANA ani nie zniechęcaj się, gdy On udziela ci nagany: Ponieważ kogo PAN miłuje, tego karze, a smaga każdego, kogo za syna przyjmuje. Jeśli znosicie karanie. Bóg traktuje was jak synów; bo którego syna ojciec nie karze? Żyd.12:5-7 |
Czasami Bóg uważa za konieczne wycofanie odczucia Swej stałej obecności i łaski dla Swego ludu na pewien czas, „aż uznają swoją winę i będą szukać Mojego oblicza (Mojej łaski); w utrapieniu swoim będą szukać Mnie szybko” (Oz. 5:15; 6:1,KJV). Tak, jak wierny rodzic musi czasem ukarać swe dziecko dla jego własnego dobra, jednak decydując się na to i wymierzając karę, cierpi bardziej niż dziecko, które ją otrzymuje – tak nasz miłujący Niebiański Ojciec cierpi we wszystkich naszych cierpieniach – „we wszystkich naszych utrapieniach i On był utrapiony” – lecz z radością oczekuje na dobro, które może być osiągnięte dla nas, dla innych i dla Niego. Naprawdę, posiadamy wspaniałego Niebiańskiego Ojca!
Bóg zapewnia nas o Swej szczególnej opiece dla nas jako Jego dzieci (1Piotra 5:7) i obiecuje nam: „nie zaniecham cię ani cię opuszczę” (Żyd. 13:5). W Izaj. 49:15, 16 (KJV) czytamy: „Czy kobieta może zapomnieć o swym ssącym niemowlęciu, aby nie miała współczucia dla syna swego łona? Tak, choćby one zapomniały, jednak ja ciebie nie zapomnę. Oto na dłoniach Swoich wyrysowałem cię”.
List do Żydów 12:5-7 (KJV) mówi: „Synu mój, nie pogardzaj karaniem PANA ani nie zniechęcaj się, gdy On udziela ci nagany: Ponieważ kogo PAN miłuje, tego karze, a smaga każdego, kogo za syna przyjmuje. Jeśli znosicie karanie, Bóg traktuje was jak synów; bo którego syna ojciec nie karze?” Werset 8 mówi: „Lecz jeśli jesteście bez karania [dyscypliny, korygowania], które jest udziałem wszystkich [prawdziwych synów Boga], wtedy jesteście nieprawymi dziećmi, a nie synami”. Werset 9: „Ponadto, mieliśmy naszych cielesnych ojców, którzy nas naprawiali i których szanowaliśmy, czyż daleko bardziej nie powinniśmy być poddani Ojcu duchów i żyć?”
| Uśmiech nie zawsze oznacza, że ktoś jest szczęśliwy. Czasami po prostu znaczy, że jest dostatecznie silny, by stawić czoło problemom. |
„Najmilsi, nie uważajcie za coś dziwnego ognistych prób, które was doświadczają, jakby zdarzyło się wam coś niezwykłego; lecz radujcie się, jako że jesteście uczestnikami cierpień Chrystusa, abyście, podczas objawienia Jego chwały, także mogli się radować niezmierną radością” (1 Piotra 4:12,13, KJV). Zatem „radujmy się w utrapieniach; wiedząc, że utrapienie sprawuje cierpliwość (pogodną wytrwałość); a cierpliwość, doświadczenie (uznanie); doświadczenie, nadzieję; a nadzieja nie przynosi wstydu, ponieważ miłość Boża przelewa się w waszych sercach, przez Ducha Świętego, który wam jest dany” (Rzym. 5:3-5). Nie możemy otrzymać Boskiej aprobaty, dopóki nie zostaniemy wypróbowani i nie okażemy się wierni, a jest to ku Jego chwale, abyśmy dowiedli wierności wśród naszych prób, przynosząc radość Jego sercu i dodając chwały Jego imieniu.
„Wszystkie rzeczy” są nasze, ponieważ my jesteśmy Chrystusowi, Chrystus jest Boży, a Bóg powołał Chrystusa do tych wspaniałych doświadczeń (1Kor. 3:21-23). Ten, kto nie docenia duchowych radości, nie może oczekiwać, że wytrwa w obecnym ćwiczeniu z cierpliwością i dziękczynieniem. Musimy dostrzegać pewną część chwały, która ma nastąpić, abyśmy uświadomili sobie konieczność tej zadziwiającej przemiany w obecnym czasie próby (1Piotra 1:11).
| Miłość jest cierpliwa, uprzejma jest i nie zazdrości; miłość nie przechwala się, nie jest arogancka, nie czyni niestosownych rzeczy, nie szuka swej korzyści, zapomina o złym traktowaniu, nie raduje się z niesprawiedliwości, lecz raduje się z prawdy; wszystko zakrywa, wszystkiemu wierzy wszystkiego się spodziewa, wszystko znosi. 1Kor. 13:4-7 |
Kiedy nasz Pan Jezus przechodził szczególne próby, był On „wzgardzony i odrzucony przez ludzi; był człowiekiem smutku, zapoznanym z żalem” (Izaj. 53:3, KJV). Jednak rozkoszował się czynieniem woli Ojca, aż do śmierci na krzyżu (Ps. 40:9; Jana 4:34; 5:30; 6:38; Filip. 2:8; Żyd. 12:2). I mówi Swym naśladowcom, że są błogosławieni, kiedy są prześladowani dla sprawy sprawiedliwości, napiętnowani i fałszywie przedstawiani z Jego powodu, a kiedy są tak traktowani, Pan także mówi: „Będziecie smutni, lecz wasz smutek obróci się w radość” (Jana 16:20, KJV).
Jeśli było to niezbędne i podobało się Bogu, „aby wielu synów do chwały przywodząc, wodza zbawienia ich przez cierpienie doskonałym uczynił” (Żyd. 2:10), to z pewnością każdy zwerbowany do Jego służby, musi nauczyć się „znoszenia trudności