STARY TESTAMENT CZY CHRZEŚCIJANIE MOGĄ GO UŻYWAĆ GO OBECNIE?

 O którym zbawieniu wywiadywali się i badali się prorocy, którzy o tej łasce, która na was przyjść miała, prorokowali. Badając się, na który albo na jaki czas objawiał Duch Chrystusowy, który w nich był, świadcząc pierwej o utrapieniach, które miały przyjść na Chrystusa i o wielkiej zatem chwale. Którym objawione jest, iż nie samym sobie, ale nam tym usługiwali, (1Piotra 1:1-12)

      PRZEKONUJEMY SIĘ, że zwrot „Tak mówi PAN” jest bardzo często używany w Starym Testamencie, a mimo to nie którzy wyznaniowi chrześcijanie skłonni są lekceważą co traktować to, co Jehowa napisał w nim dla „nas”, uważając ,że od czasu, gdy mamy Nowy Testament, z jego wyraźniejszym i jaśniejszym światłem, nie ma potrzeby, by nadal używać Pisma Starego Testamentu. Jednak wierzymy, iż niektórzy chrześcijanie uznają fakt, że chociaż Stary Testament był wielkim błogosławieństwem dla tych, którzy żyli w czasach Prawa Zakonu i proroków, to jednak większa część jego treści została napisana szczególnie na korzyść poświęconego ludu PANA żyjącego pod czas dyspensacji chrześcijańskiej.

      Prorocy przepowiadali rzeczy, których sami nie rozumieli. Na przykład Daniel, mając wizję sięgającą daleko w przyszłość, na pytanie dotyczące czasu jej wypełnienia się otrzymał odpowiedź:„ Idź Danielu, ponieważ zamknięte i zapieczętowane są te słowa aż do czasu zamierzonego”; a wtedy „wielu będzie podróżować tam i z powrotem, i wzrośnie wiedza”, a „nikt bezbożny nie zrozumie, lecz mądrzy zrozumieją” (Dan. 12:9, 4, 10,KJV). Rozwój podróżowania i wzrost wiedzy w obecnym czasie wskazuje, że żyjemy „w czasie końca”; i „błogosławieni są ci słudzy, których Pan, gdy przyjdzie, zastanie  czuwających: zaprawdę mówię wam, iż się przepasze i posadzi ich przy stole, a przystąpiwszy będzie im służył” (Łuk. 12:37,KJV; por. Mat. 24:42-44; 25:13; Obj. 16:15).

      Jak wskazuje nasz werset, Apostoł Piotr mówi o prorokach Starego Testamentu, którzy pisali, będąc prowadzeni przez Boskiego Ducha lub moc, nie rozumiejąc pełnego znaczenia tego, o czym pisali. Oni pytali się i  pilnie dowiadywali się, na jaki czas lub na jaki rodzaj czasu [tzn. czy po dany im czas był literalny czy symboliczny] wskazywał im Duch, który był w nich, a zostało im objawione, że to nie sobie samym, lecz nam [poświęconym Wieku Ewangelii] oni usługiwali i nadal służą. Oni zostali użyci jedynie jako Boscy rzecznicy, którzy złożyli skarby mądrości i wiedzy, które zostały rozwinięte i objawione w Wieku Ewangelii, część z nich obecnie, jako „po karm na czas słuszny” [postępujący aż do obecnego czasu], który przez Boskiego Świętego Ducha został zesłany z nieba i który oświeca na czasie, by prowadzić wiernych do pełni Prawdy (Przyp. 4:18; Ps. 119:105).

      Fakt, że prorocze pisma Starego Testamentu są wiarygodne, jest potwierdzony przez Apostoła w 2Piotra 1:21: „Ponieważ proroctwo w dawnych czasach nie przychodziło z woli ludzkiej [proroctwa Starego Testamentu nie były  wytworami pragnień ludzkich serc]: lecz święci Boży ludzie mówili, będąc  pobudzani [by mówić] przez Ducha Świętego”. Święty Duch lub moc oddziaływał na ich umysły, aby pisali to, co On chciał, chociaż nie rozumieli głębokich rzeczy ukrytych w swych pismach, jak sami czasem to potwierdzają, np. Ezech. 20:49: „I powiedziałem: Ach, PANIE Boże! Oni mówią o mnie: Czyż ten