Sztandar Biblijny nr 259 – 2014 – str. 45

pszenica jest mielona na mąkę. Jest ono również użyte w odniesieniu do moździerza używanego przez farmaceutę do rozdrabniania substancji leczniczych. Podobnie PAN wkłada nas do takiego moździerza, abyśmy przechodzili podobne doświadczenia w życiu. Takie okoliczności jak rozczarowania, opóźnienia, oddzielenie od drogich nam osób, prześladowania, ubóstwo, doświadczenia, opozycja, trudności z braćmi, z tymi których kochamy, czasami umieranie – te rzeczy są naszym tribulum, okolicznościami, które stawiają nas w takich warunkach, a proces ich oddziaływania na nas jest naszym tribulotsto.

      Cierpliwość jest często rozumiana jako długie znoszenie. To zamieszanie zostało po części spowodowane przez tłumaczy Nowego Testamentu. Tak jak w języku polskim, tak i w grece są dwie myśli wskazane przez te dwa słowa. Greckie słowo makrothymia znaczy długie znoszenie, a greckie hypomone znaczy cierpliwość. Czasami tłumacze oddawali hypomone jako długie znoszenie, a czasami makrothymia tłumaczyli jako cierpliwość. To spowodowało większe lub mniejsze zamieszanie co do znaczenia tych dwóch słów dla przeciętnego czytelnika znajdującego je w Biblii.

      Jaka zatem jest różnica w znaczeniu tych dwóch słów? Ich krótkie definicje pomogą nam w zrozumieniu sprawy. Długie znoszenie jest spokojną, pozbawioną urazy postawą wśród irytujących okoliczności i określamy ją jako łaskę drugorzędną, czyli łaskę rozwiniętą w wyniku tłumienia przez wyższe pierwszorzędne łaski wysiłków niższych pierwszorzędnych łask do panowania nad nami. Natomiast cierpliwość jest siłą charakteru, dzięki której, przez niezłomność wśród przeszkód, które są pogodnie znoszone, jednostka dąży naprzód i wzmacnia samokontrolę w czynieniu dobra.

      Z tych definicji dostrzegamy, że cierpliwość wyraźnie jest ważniejszą łatką niż długie znoszenie. Ona jest nie tylko pierwszorzędną łaską, lecz jedną z wyższych, dominujących, pierwszorzędnych łask.

      Przed dalszym rozważaniem tego tematu pragniemy się zatrzymać i dowieść z Biblii, że centralną myślą cierpliwości jest idea stałości, niezachwianej nieugiętości i niezłomności. „Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mat. 10:22). W tym wersecie jest wyrażona idea cierpliwości, wytrwałości. Bardziej poprawnie tłumaczy to słowo Diaglott: „Ten, kto cierpliwie wytrwa do końca, będzie zbawiony”. Niewątpliwie taka jest myśl tego wersetu. Gdyby chodziło tylko o wytrwałość, nie byłaby ona wystarczająca; ponieważ samo wytrwanie do końca nie uczyniłoby nas zwycięzcami; gdyż musi być aktywne działanie, jak również bierna wytrwałość, abyśmy stali się zwycięzcami. „Ten, kto cierpliwie wytrwa [w czynieniu dobra] do końca, będzie zbawiony”. List do Rzymian 2: 7 podobnie rzuca światło na znaczenie cierpliwości: „Tym, którzy przez cierpliwe trwanie w czynieniu dobra dążą do chwały, czci i nieśmiertelności”, Bóg udzieli wiecznego życia.

      Słowa „cierpliwe trwanie” zostały użyte przez tłumaczy do oddania greckiego słowa hypomone, cierpliwość. Kiedy tłumacze użyli słów „cierpliwe trwanie”, mieli na myśli niezłomność, która pogodnie znosi zło i dąży naprzód w czynieniu dobra pomimo zła. Dlatego umieścili przymiotnik cierpliwe przed słowem trwanie. Jeśli ktoś jest tylko długoznoszący,