Sztandar Biblijny nr 259 – 2014 – str. 35

udzielane przez Proroków – wszystko to stanowiło sianie ziarna, bronujące oraz rozwijające doświadczenia. Przy końcu ich Wieku Jezus zebrał dojrzałe ziarna z tego doświadczania – tych uświęconych przez doświadczenie oraz rozwiniętych w charakterze i posłuszeństwie do Boga.

      Plon zebrany przez naszego Pana i Apostołów podczas Żydowskiego Żniwa liczył tysiące osób. Oni zostali zgromadzeni z judaizmu oraz spod Przymierza Zakonu do chrześcijaństwa – zgromadzeni pod Przymierze stosujące się tylko do „Kościoła, który jest Ciałem Chrystusa”. O tym Przymierzu, pod którym oni zostali połączeni z Mesjaszem, czytamy: „Zgromadźcie mi świętych Moich”, mówi Pan, „którzy ze Mną uczynili Przymierze przez ofiarę” (Ps. 50:5). Ofiary wszystkich wchodzących w pokrewieństwo z Bogiem Jehową, jako członkowie Ciała Mesjasza, którzy weszli drogą krzyża – przez uznanie swej własnej niedoskonałości oraz uznanie Jezusa i Jego ofiary jako zadośćuczynienia za ich grzechy – mogły być złożone jako „święte i godne przyjęcia przez Boga” jedynie przez przykrycie ich wad.

      Dzieło żęcia Wieku Żydowskiego przeszło w dzieło siewu Wieku Ewangelii, ponieważ zaproszenie do stania się współofiarnikami z Jezusem zostało rozszerzone na tych z innych narodów, którzy mieli skłonne do słuchania uszy. Przez osiemnaście stuleci postępowała ta praca siewu wraz z „bronującymi” i różnymi kształtującymi doświadczeniami, a z kolei w Żniwie tego Wieku Ewangelii doszliśmy – do czasu żęcia, czasu gromadzenia do Królestwa – poza zasłoną – przez moc Pierwszego Zmartwychwstania. Bóg oświadcza, że „wszyscy niezbożni nie zrozumieją, ale mądrzy zrozumieją” (Dan. 12:10). Nasz werset mówi, że „wy, bracia, nie jesteście w ciemności” w odniesieniu do tego czasu. Wynika z tego, że ci bracia albo są bardzo nieliczni, albo znaczna ich liczba nie została jeszcze dostatecznie uświadomiona co do rozpoznawania czasów i okresów, w których żyjemy. Wielu z braci oraz ze świata, a także wielu „niezbożnych” rzeczywiście uświadamia sobie, że żyjemy w dziwnych czasach i w szczególnych warunkach. Jednak oni usiłują przekonywać samych siebie, że to, co obecnie obserwujemy, jest jedynie nawrotem tego, co powtarzało się od czasu do czasu w przeszłych wiekach. Oni kołyszą samych siebie do snu, mówiąc: „Pokój i bezpieczeństwo!”. Ta postawa jest przepowiedziana w Piśmie Świętym w słowach – „Kiedy mówić będą, pokój i bezpieczeństwo, wtedy na nich nagła zagłada przyjdzie”. To jedynie „wy bracia” jesteście uprzywilejowani jaśniejszym światłem w odniesieniu do obecnych i przyszłych warunków. Wiemy, że żyjemy w czasie Żniwa obecnego Wieku – w czasie oceniania – czasie próbowania – w czasie, gdy cała „pszenica” jest zebrana do niebiańskiego „spichlerza” – czasie, gdy pole ma być oczyszczone z całego „kąkolu” w ognistym ucisku – w czasie, kiedy lemiesz ucisku przechodzi przez świat ludzkości, aby przygotować cały świat do Nowej Dyspensacji, która w niedługim czasie ma się rozpocząć.

      Ilustrując Boskie metody i szybkie następowanie wydarzeń w Boskim Programie, PAN przez Proroka mówi nam, że „oracz będzie postępował tuż za żeńcą” (Amosa 9:13, KJV). Każda cecha Boskiego Planu jest dokładnie zaplanowana, tak że wszystkie jego elementy pasują i współdziałają precyzyjnie ze sobą we wzajemnej harmonii. Żniwo Wieku Ewangelii było zebraniem plonów tego Chrześcijańskiego Wieku – „zebraniem Kościoła Pierworodnych, których imiona są zapisane w niebie” – tych, którzy uczynili z Bogiem Jehową Przymierze przez ofiarę. Głową świętego Mesjasza, rozwiniętą i uwielbioną