Sztandar Biblijny nr 258 – 2014 – str. 31

tego, czego nie chcieliby, aby im czyniono (Mat. 7:12). Z powodu zaniedbań w uznawaniu tej zasady, tej drogi PANA, czasami mówi się o nich źle. Jeśli poświęcony naśladowca Chrystusa nierozważnie postępuje w swoim życiu, dzieje się tak dlatego, że ta zasada sprawiedliwości nie jest wystarczająco wyraźnie wyeksponowana przed jego umysłem. Być może ma on zwyczaj ignorowania reguł sprawiedliwości i zaniedbywania się w tym, co byłby w stanie uczynić. To nie znaczy, że on jest stracony; ponieważ on podlega pod cały szereg nowych zasad i niezależnie od tego, jak bardzo stare usposobienie może starać się uchylać, obowiązkiem jego nowego umysłu jest podporządkowanie ciała i dopilnowanie, by zasady sprawiedliwości rządziły każdym czynem, słowem, myślą i motywem.

      Do jakiego stopnia zasady sprawiedliwości panują w naszych umysłach, do takiego stopnia mamy podobieństwo charakteru do Boga. Rozwijanie tych zasad we wszystkich naszych działaniach i kontaktach, we wszystkich naszych słowach i myślach, musi być naszą codzienną troską; jednak zupełna prawość w naszych słowach i myślach nie należy do łatwych rzeczy. Nowy umysł powinien stać na straży każdego słowa wypowiadanego przez usta. Nic dziwnego, iż Święty Jakub mówi, że jeśli jakiś człowiek nie grzeszy językiem, ten jest doskonały. Nowy umysł powinien stać na straży, aby jednostka mogła rozwijać się pod względem sprawiedliwości i musi dokładnie okazać PANU, że nie ma żadnej sympatii dla niesprawiedliwości. Poświęcone dziecko Boże musi być prawe w swoich myślach, zanim może być prawe w swym postępowaniu. Człowiek, który myśli niesprawiedliwie, będzie po¬stępować niesprawiedliwie, wbrew sobie; dlatego nowy umysł musi być zdyscyplinowany także w panowaniu nad jego myślami. Nigdy nie powinien myśleć o kimkolwiek inaczej niż tylko z nieuprzedzonym umysłem, ze spokojnym osądem, starając się uwierzyć drugim na słowo, niezależnie od tego, czy istnieją co do tego jakieś wątpliwości.

      Jak uczy Biblia, poświęceni są w Szkole Chrystusa, będąc nauczani przez Boga – są dziełem Jego rąk. Przez Swoją opatrzność i Swoje Słowo, On oddziaływa na nas, przez nasze doświadczenia, które dla nas kształtuje oraz przez sposobności, których nam udziela. Wszystkie te rzeczy są zamierzone przez PANA, by błogosławić nam i rozwijać nas na podobieństwo Jego własnego charakteru, abyś my, jak powiedział Jezus, mogli być podobni do naszego Ojca w niebie, abyśmy mogli być święci, tak jak On jest święty – aby nasze intencje, cele, pragnienia mogły być dokładnie takie, jak w Jego charakterze.

      Nasz Pan wystawił przed nami doskonały wzór, gdy powiedział: „Bądźcie doskonałymi, tak jak Ojciec wasz, który jest w niebie, doskonały jest” (Mat. 5:48). Kto jest doskonały w takim znaczeniu, w jakim doskonały jest Bóg? „Ja jestem Bogiem, a nie ma żadnego więcej, Jam Bóg, a nie ma podobnego do Mnie” (Izaj. 46:9, KJV). Mistrz wyraźnie dał do zrozumienia, że nie powinniśmy mierzyć samych siebie niższym wzorcem, niż doskonały, abyśmy mogli pomóc sobie w osiągnięciu najbardziej wzniosłych ideałów w naszym życiu i charakterze.

      1Moj. 17:1: „Chodź przed obliczem Moim, a bądź doskonały”. Niech Bóg błogosławi nas w osiągnięciu tego celu!

 SzB ’14, 24-30.