Sztandar Biblijny nr 258 – 2014 – str. 26

jako uczniowie Jezusa, jako „naśladowcy Baranka”. Nikt nie został przyjęty, zanim w sercu nie odwrócił się od grzechu, pragnąc być w harmonii z Bogiem i Jego sprawiedliwością. Ich poświęcenie się Bogu na podstawie ich usprawiedliwienia oznaczało, że oni nie tylko odwrócili się od grzechu, lecz także pojednali swe serca i życie z Jezusem – że oni zostali powołani przez Niego, jako Wodza ich Zbawienia, do bojowania dobrego boju, przeciwko grzechowi we wszystkich jego formach, wewnątrz i wokół siebie, pod Jego przewodnictwem i nadzorem. Dostrzegamy zatem, że Boską wolą w odniesieniu do nas jest, abyśmy coraz bardziej wyrzekali się grzechu w naszych umysłach – abyśmy oddawali nasze serca PANU, pragnąc społeczności z Nim: powinniśmy być napełnieni Jego duchem w opozycji do grzechu. Takie są warunki naszego powołania, warunki, na mocy których zostaliśmy przyjęci przez PANA i musimy prowadzić ten bój wiary, jak mówi Apostoł, jeśli uchwyciliśmy się życia wiecznego.

OPOZYCJA DO GRZECHU WYMAGANA

      PAN wymaga takiej manifestacji z naszej strony – aktywności przeciwko działaniom grzechu w na¬szych ciałach, w naszych umysłach, w celu okazania, że Nowe Serce, Umysł i Wola jest świadome odpowiedzialności za swe postępowanie jako żołnierz krzyża, a dodatkowo dlatego, że On zarządził, by jedynie poświęceni wierzący, napełnieni lojalnością dla Ojca, dla sprawiedliwości oraz opozycją do grzechu, okazali podobieństwo swego serca do Jezusa. Ktokolwiek odmawia lub zaniedbuje rozwoju takiego podobieństwa charakteru lub naśladowania umysłu, usposobienia Chrystusa, odmawia lub zaniedbuje spełnienia podstawowych warunków i zasad, na podstawie których może mieć nadzieję zapewnienia swego powołania i wyboru. Przez wzgląd na to, jakże gorliwie powinniśmy dążyć do wypełnienia tego usilnego napomnienia Apostoła – okazania oraz wzrostu aż do żarliwości, naszej miłości do sprawiedliwości, do prawdy oraz do wszystkich dróg PANA, przez opozycję do grzechu, szczególnie w naszych własnych ciałach, oczyszczając samych siebie ze wszelkiej nieczystości ciał a i ducha (umysłu). Oczyszczanie naszych umysłów jest o wiele ważniejsze niż oczyszczanie naszego ciała, ponieważ możemy uczynić wymierny postęp w oczyszczaniu ciała, podczas gdy umysł wciąż może być nieczysty.

      To głównie dlatego, podczas tego długiego Wieku Ewangelii, PAN przez Swoje Słowo apeluje głównie do naszych umysłów. On zaprasza nas przede wszystkim do wyregulowania naszych serc, naszej woli, a gdy to zostanie dokonane, pozwolić, by nowa wola rządziła naszymi umysłami. Nowa wola przez oczyszczony umysł wprowadza prawo i porządek oraz oczyszcza ciało. Gdybyśmy byli w pełni doskonali, nie byłoby dużej trudności w rządzeniu naszymi umysłami i ciałami, gdyby tylko wola została utwierdzona w sprawiedliwości; lecz sześć tysięcy lat upadku od obrazu i podobieństwa Bożego dokonało w nas wielkiego spustoszenia. Tak jak Apostoł oświadcza: „W ciele moim nie mieszka doskonałość”; i „nie możemy czynić tego, co chcemy”; oraz „duch [Nowe Serce, Umysł i Wola] naprawdę jest ochoczy, lecz ciało [stara natura, umysłowa i fizyczna] słabe” (Rzym. 7:18; Gal. 5:17; Mat. 26:41). Ta rozbieżność pomiędzy nową wolą, nowym umysłem a umysłem cielesnym i samym ciałem, które są uznawane za martwe, lecz w rzeczywistości są dość żywe, wymaga czujności, by je powstrzymywać i zachowywać w ryzach.

      Chociaż, jak sugerują słowa naszego PANA, zewnętrzne oczyszczanie ciała i czyszczenie zewnętrznej strony kubka, nie dowodzi czystości wewnątrz umysłu, serca, to prawdziwe jest twierdzenie w odwrotną stronę, że zewnętrzna nieczystość wskazuje na nieczystość umysłu, ponieważ umysł sprawuje kontrolę i gdyby on był czysty, to rezultatem tego