Sztandar Biblijny nr 258 – 2014 – str. 19

podporządkować i umierali tak samo jak poganie. Wszyscy szli do biblijnego piekła, do grobu, do szeolu, hadesu, stanu śmierci, stanu nieświadomości, „snu”. Jednak Bóg nie śpieszył się. Upłynęło ponad cztery tysiące lat, zanim narodził się Jezus i następnych trzydzieści lat, zanim rozpoczął Swoją służbę. Gdyby prawdą było to, jak twierdzą niektórzy, że przez wszystkie te wieki miliony ludzi były zaślepione, idąc na wieczne tortury za brak Boskiego objawienia w tej sprawie, to możemy być pewni, że nasz łaskawy Bóg nie pozostawiłby ich bez tego objawienia. Kto mógłby pomyśleć o sprawiedliwym i miłującym Bogu jako przymykającym oczy na miliony Swych stworzeń idących na wieczne męki? Lecz ponieważ oni jedynie „zapadali w sen” śmierci, Bóg mógł z powodzeniem „przymknąć oczy” na tę kwestię, z uwagi na Jego przyszłe plany, jak to zauważymy.

      Faktem jest, że żadne uwolnienie ze śmierci nie mogło być możliwe, zanim cena Odkupienia nie została dostarczona za pierwotny grzech, za który oni zostali skazani na śmierć. To jest argumentem Apostoła, to znaczy, że teraz Bóg „nakazuje wszystkim ludziom wszędzie, aby pokutowali”. Słowo ter az wskazuje, że poprzednio Bóg nie nakazywał ludziom pokutować; a powód, dlaczego Bóg tak nie czynił, jest widoczny; ponieważ wszystko, co mogli zrobić pokutujący i całe ich możliwie sprawiedliwe życie, nie zbawiłoby ich. Oni mimo to umierali. Nie mogło być do nich posłane żadne przesłanie; bo gdyby przyszedł do nich posłaniec i powiedziałby im: „Pokutujcie i nie żyjcie zgodnie z waszymi upadłymi upodobaniami i zachciankami”, ludzie zupełnie właściwie mogliby odpowiedzieć: „Dlaczego? Z jakiego powodu powinniśmy praktykować samozaparcie i powściągliwość? Czy to przyniesie nam jakieś błogosławieństwo wiecznego życia lub harmonię z Bogiem?”. Prawdziwa odpowiedź brzmiałaby: „Nie, ponieważ wy już jesteście pod wyrokiem śmierci oraz oddaleni od Boga jako grzesznicy”. Bóg jedynie nie dostrzegał lub „przymykał oczy” na ignorancję i przesądy w okresie od Adama do śmierci naszego Odkupiciela. Lecz gdy tylko Jezus umarł, „Sprawiedliwy za niesprawiedliwych”, aby dokonać pojednania za nieprawość, od razu wyszło posłannictwo. Bóg zaproponował przebaczenie i pojednanie dla tych, którzy uwierzą w Jezusa i przyjmą Boskie warunki. Tacy mają odpuszczone grzechy i mogą powrócić do społeczności z Bogiem. A w następnym Wieku mogą ostatecznie otrzymać zupełną ludzką doskonałość dzięki procesom restytucji, więcej i więcej, aż do tego wszystkiego, co zostało utracone w Adamie i odkupione na Kalwarii (Jana 3:16, 17).

DZIEŃ WYZNACZONY PRZEZ BOGA

      Zauważmy starannie, co Apostoł mówi w związku z dniem wyznaczonym w celu sądzenia świata. On mówi, że nakaz pokuty jest obecnie wysyłany do wszystkich ludzi wszędzie: „ponieważ Bóg wyznaczył [w przyszłości] Dzień, w którym będzie sądził świat”. Apostoł nie odnosi się do tego Dnia jako już rozpoczętego, lecz jedynie wyznaczonego lub zaplanowanego na przyszłość. On ma na myśli, że w zarządzeniu, by „Jezus skosztował śmierci za każdego człowieka”, Bóg zaplanował, by każdy człowiek mógł mieć sąd lub próbę, aby zdecydować, czy będzie godny tego błogosławieństwa, którego sposobność osiągnięcia jest zapewniona przez śmierć Jezusa. W czasach Apostoła Pawła ten Dzień należał do przyszłości i wciąż należy do przyszłości, ponieważ Bóg ma inne dzieło, które zamierza wykonać najpierw, zanim rozpocznie się Dzień Sądu lub próby świata. Dzień Sądu świata lub okres sądu czy też próbowania pod względem godności lub niegodności do osiągnięcia wiecznego życia, będzie jednym z tysiącletnich Dni wspomnianych przez Świętego Piotra, który powiedział: „Jeden Dzień u PANA jest jak tysiąc lat”. Ten sam okres w innym miejscu jest nazwany „Dniem Chrystusowym”, Dniem lub okresem chwalebnego panowania Mesjasza. Przez sprawiedliwe panowanie Jego Królestwa, przez usunięcie szatana i grzechu oraz rozproszenie ciemności, ignorancji i przesądów, przez promieniejący blask Słońca Sprawiedliwości ze zdrowiem w jego promieniach, ten wspaniały Dzień przyniesie błogosławieństwo ogółowi świata – sposobność każdej jednostki przyjścia na sąd lub próbę, rezultatem której będzie nagroda wiecznego życia lub kara wiecznej śmierci – „wieczne zniszczenie od obecności Pana i od chwały Jego mocy” (2Tes. 1:9, KJV).