Sztandar Biblijny nr 253 – 2013 – str. 45
Ludzie nie będą więcej pracować na próżno ani dokonywać przykrych zadań, lecz każdemu powiedzie się w jego przedsięwzięciach (Izaj. 65:23; 60:17). Nie będzie tam żadnego wyzysku ani ubóstwa, lecz każdy w spokoju będzie korzystał ze swych dóbr (Izaj. 65:22; Mich. 4:4). Cieszymy się widząc, że wielu obecnie wierzy i uczy prawdy na ten temat. Lecz należy podjąć dalsze kroki.
KROK 2 – LUDZKOŚĆ PRZYWRÓCONA DO DOSKONAŁOŚCI
Ponadto podczas Tysiącletniego Pośredniczącego Królestwa rządów Chrystusa i Jego prawdziwego Kościoła, cała ludzkość, która przyjmie Chrystusa, odda, czyli poświęci się Bogu i posłusznie będzie wypełniać swoje poświęcenie, będzie stopniowo podnoszona do ludzkiej doskonałości, uzyska restytucję. Dz. 3:19-21 mówią nam: „Niebiosa muszą przyjąć [zatrzymać, Wilson, Diaglott]” Jezusa Chrystusa – to znaczy, Jego drugi adwent nie rozpocznie się, „aż nadejdą czasy restytucji [odnowienia, ASV, NASB, Berkeley] wszystkich rzeczy, które Bóg przepowiedział przez usta wszystkich Swoich świętych proroków od początku świata”. Restytucja oznacza powrót do pierwotnego stanu. Pierwotnym stanem ludzkiej rodziny był obraz i podobieństwo Boże, czego przykład stanowili ojciec Adam i matka Ewa. Przez obraz Boży rozumiemy doskonałość istoty, stan określany jako „bardzo dobry” (1Moj. 1:26, 27, 31; Żyd. 2:6-8); a przez podobieństwo Boże rozumiemy panowanie człowieka nad ziemią, tak jak Bóg jest Władcą nad wszechświatem (1Moj. 1:26, 28, 29; Mat. 25:34). Obraz Boży sugeruje doskonałość zdolności fizycznych, umysłowych, moralnych i religijnych. Adam i Ewa przed upadkiem byli przykładami tej doskonałości. Podobieństwo Boże sugeruje opiekę doskonałych władców nad doskonałą ziemią. Lecz jak wskazuje Święty Paweł (Żyd. 2:8), obraz i podobieństwo Boże (pierwotna doskonałość istoty i panowania) zostały utracone; 
i w miejsce obrazu Bożego nastąpiła fizyczna, umysłowa, moralna i religijna degradacja. W miejsce podobieństwa Boże go nadeszła tyrania/bezwzględność przeklętej ziemi nad człowiekiem, która ciemięży go, aż skończy się jego życie (1Moj. 3:17-19). Wszystkie te wersety zapewniają nas, że to przy szło na człowieka z powodu grzechu ojca Adama (1Moj. 3:1-24; Rzym. 5:12-21; 1Kor. 15:21, 22). Obecnie ludzka rodzina jest jedynie ruiną tego, co było w Adamie i Ewie. Ten smutny, zrujnowany stan naszego rodu, głęboko przemawiał do współczucia naszego Stwórcy, który podczas wyroku (śmierci, a nie wiecznych mąk), jako przejawu Swego niezadowolenia, pamiętał o Swym miłosierdziu do potępionego i upadłego człowieka, w zesłaniu Swego umiłowanego Syna na świat, jako ceny odkupienia człowieka ze śmierci (1Tym. 2:4-6; Mat. 20:28; Jan 3:17; Rzym. 5:7, 8,16-19). Tak jak w pierwszym adwencie Chrystus miał złożyć cenę okupu (w Wieku Ewangelii, będącym czasem pomiędzy adwentami, przeznaczonym na wybór Jego Oblubienicy, błogosławieństwa z okupu stały się dostępne tylko dla Kościoła Chrystusowego), tak Jego drugi adwent ma na celu udostępnić cenę okupu dla uzdrowienia niewybranych, w restytucji, powrocie do pierwotnego stanu, z resztek utraconego obrazu i podobieństwa Bożego, przeniesionego na wszystkich drogą dziedziczenia przez grzech Adama. Śmierć bezgrzesznego człowieka „Chrystusa Jezusa” (1Tym. 2:3-6) dostarcza zasługi dostatecznej do uwolnienia wszystkich z potępienia przez grzech Adamowy i gwarantuje sposobność uzyskania zupełnego wyzwolenia z jego skutków, restytucję do pierwotnej doskonałości Adamowej. I wśród innych rzeczy, ma to doprowadzić do odzyskania chwalebnego obrazu Boga, do zaoferowania ludzkości doskonałych ciał, umysłów i serc oraz do odzyskania wspaniałego podobieństwa Boże go (zaoferowania ludzkości doskonałego panowania nad edeńską ziemią), które Chrystus