Sztandar Biblijny nr 242 – 2011 – str. 55
 |
| Izrael po otrzymaniu państwowości, 1948 |
położył kres prawom inkwizycji i Żydzi w końcu poczuli się wolni.
Było też inne interesujące wydarzenie. Podczas francuskiej okupacji Malty, 12 czerwca 1798 roku, Napoleon dowiedział się, że Templariusze nie pozwalają Żydom na wyznawanie ich religii w synagodze. Templariusze zniewolili żydowskich więźniów i bezlitośnie ich wykorzystywali lub sprzedawali. Napoleon natychmiast wydał Żydom pozwolenie na budowę synagogi. A teraz zdumiewający incydent, który nie jest powszechnie znany. Kiedy francuskie oddziały były w Palestynie i oblegały miasto Akr, Napoleon przygotował już proklamację, czyniącą Palestynę niezależnym państwem żydowskim. Był przekonany, że będzie mógł zająć Akr i w następnych dniach wkroczy do Jerozolimy, gdzie wyda swoją proklamację. Jednak nie był w stanie zrealizować swego projektu z powodu brytyjskiej interwencji. Proklamacja została wydrukowana z datą 20 kwietnia 1799, lecz jego niepomyślna próba zdobycia miasta Akr przeszkodziła w wydaniu proklamacji. Żydzi musieli czekać blisko 150 lat na ogłoszenie niepodległości swego państwa. Proklamacja przyniosła jednak owoce. Ona była prekursorem Syjonizmu, uświadamiając kwestię żydowskiej państwowości. Wyrażone idee Napoleona znalazły uznanie w oczach wielu, którzy dostrzegali kroki Napoleona, jako wypełnienie biblijnego proroctwa, które przepowiada powrót Żydów do ich ojczyzny. Ta idea zyskała wielu zwolenników, szczególnie w Anglii.
PAŃSTWOWOŚĆ
Sto osiemnaście lat później Brytania wydała deklarację „Balfoura”, która domagała się ojczyzny dla Żydów i ostatecznie – 31 lat później, w 1948 roku – Izrael został uznany, jako suwerenne państwo, przez powszechne głosowanie na Zgromadzeniu Ogólnym Organizacji Narodów Zjednoczonych. Można chyba powiedzieć, że przedwczesne ogłoszenie deklaracji przez Napoleona, pierwszego dnia święta Paschy 1799 roku, odegrało ważną rolę w powstaniu Państwa Izrael. W paryskim dzienniku „Moniteur Universel”, 22 maja 1799 ogłoszono: „Bonaparte opublikował deklarację, w której zaprasza wszystkich Żydów z Azji i Afryki do gromadzenia się pod jego sztandarem, w celu ponownego utworzenia starożytnej Jerozolimy. On wyposażył w broń wielkie liczby ludzi, a jego bataliony zagrażają Aleppo.” 16 sierpnia 1800 r., Napoleon oświadczył: „Jeśli ja będę panował nad narodem żydowskim, odbuduję świątynię Salomona.”
„DLACZEGO NAPOLEON TO ZROBIŁ?”
To prawie nie miało sensu, ponieważ Napoleon nie miał w tym żadnego politycznego zysku. Jednak odpowiedź można znaleźć w prywatnej rozmowie Napoleona z Dr Barry O’Meara, która miała miejsce na wyspie Św. Helena. 10 listopada 1816, Dr O’Meara (osobisty lekarz Napoleona w tamtym czasie) zapytał Cesarza wprost, dlaczego dodawał otuchy i wspierał Żydów. Napoleon odpowiedział:
„Moim pierwszym pragnieniem było uwolnienie Żydów i uczynienie ich pełnoprawnymi obywatelami. Chciałem przyznać im wszystkie przysługujące prawa wolności, równości i braterstwa, z jakich korzystali katolicy i protestanci. Moim życzeniem jest, żeby Żydzi byli traktowani jak bracia, jak gdybyśmy wszyscy byli częścią judaizmu. Uważałem to, jako dodatkową korzyść, która przyniesie Francji wiele bogactw, ponieważ Żydzi są liczni i oni przyjeżdżaliby w wielkich liczbach do naszego kraju, gdzie cieszyliby się większymi przywilejami niż wśród innych narodów. Bez wydarzeń z 1814 roku, większość europejskich Żydów przyjechałaby do Francji gdzie oczekiwały na nich równość, braterstwo i wolność i gdzie mogliby służyć krajowi, podobnie jak inni.”
W różnych okresach kariery Napoleona, jego sympatia dla Żydów dawała się wyraźnie zauważyć. On zrobił wszystko co mógł, by zapewnić Żydom traktowanie na równi z katolikami i protestantami. Rewolucja francuska w 1789 roku miała zmienić wszystkie restrykcje, którym Żydzi musieli stawiać czoła we Francji. 27 września 1791 roku Francja przyjęła dekret, który przyznawał francuskim Żydom pełne obywatelstwo. Jednakże zespół legislacyjny nie podjął żadnych szczególnych środków, aby ta nowa wolność przyznana Żydom zaczęła obowiązywać. Kongres Narodowy zamknął synagogi, zakazując używania