Sztandar Biblijny nr 239 – 2011 – str. 14
interesów świata. Biblia stoi na straży, a duch nadziei i wolności, którego ona wszczepia, jest Boskim ograniczeniem, „łańcuchami” i „więzami” – „Schodzą się królowie ziemscy, a książęta radzą społem przeciwko Panu, i przeciw Pomazańcowi Jego, mówiąc: potargajmy związki ich, a odrzućmy od siebie powrozy ich” (Psalm 2:2,3).
Forma, którą przyjęła ta opozycja wobec Biblii i jej ducha wolności, ducha Nowej Dyspensacji, była trudna do opisania z wyprzedzeniem. Jednakże dostrzegamy, pod przewodnictwem Nowego Testamentu, w którym to proroctwo miało bardzo ograniczone wypełnienie w pierwszym adwencie, że podane tam wypełnienie daje nam wskazówki do większego wypełnienia mającego miejsce obecnie. Namaszczony Pana to Chrystus w chwale – Jezus, jako Głowa wraz ze zwycięskim Kościołem, Jego Ciałem. To proroctwo zostało wypełnione w odniesieniu do Jezusa, kiedy Piłat i Herod, reprezentujący światową władzę, naradzali się z najwyższymi kapłanami, uczonymi w piśmie i faryzeuszami, reprezentującymi przywódców ludu Bożego. Religijni władcy byli przywódcami, siłą sprawczą, tej opozycji. To, co spotkało Samego Mistrza, w sposobie sprzeciwu ze strony religijnych przywódców i za ich namową, ze strony władców politycznych, jest tym, czego my powinniśmy się spodziewać jako wypełnienie tego proroctwa. Opozycja, która powstaje, jest przeciw Panu oraz przeciw tym, którzy są Jego szczególnymi przedstawicielami i rzecznikami w świecie. Religijne interesy chrześcijaństwa, obawiającego się Prawdy i knującego plany przeciwko niej, oskarżają Prawdę, tak jak Kajfasz oskarżał Jezusa. On oświadczył, że korzystniej jest, by jeden człowiek zginął, zamiast miałby zginąć cały naród (Jana 11:50). Ponieważ Jezus „umarł dla dobra sprawy”, jak to było postrzegane przez religijnych władców, tak i ostatni, święci członkowie Ciała Jezusa, cierpieli podobnie, dla rzekomego dobra sprawy, ze strony obecnych przywódców religijnych, antytypicznych uczonych w piśmie i faryzeuszy.
WŁADCY WYPRÓBOWANI
Kiedy Jezus został ukrzyżowany, Jego wrogowie przypuszczali, że Jego wpływ zaniknie, a ich plany powiodą się. Lecz Bóg śmiał się z nich, ponieważ oni w rzeczywistości wypełnili Jego wolę. Ponieważ, w harmonii z Boskim zarządzeniem, było niezbędne, by Jezus cierpiał. Podobnie, było konieczne żeby ostatni członkowie Kościoła, Ciała Chrystusa, cierpieli z Nim i weszli z Nim do chwały przez „przemianę” w zmartwychwstaniu. Wówczas również, zamiast powodzenia, wszystkie plany władców zawiodły. W wyniku Boskiej niełaski dostali się pod działanie ucisku, który zakończył się zupełnym zniszczeniem żydowskiego państwa. Obecnie, pod koniec Wieku Ewangelii, możemy spodziewać się tego samego. Zamiast pokrzyżowania Boskich zamiarów, one dalej będą wspierane przez ludzką opozycję wobec Boskiego Planu. Cele tych królów i władców zostaną w znacznej mierze dokonane (Psalm 2:1) z powodu buntu pogan, nie-religijnych; oni są wzburzeni, walcząc o wolność i błogosławieństwa ku swej własnej sile i nie wiedząc o Boskim zarządzeniu wprowadzenia nowego Królestwa, które ma błogosławić wszystkich -1Moj. 28:14; Gal. 3:16, 29.
ŚWIAT NIENAWRÓCONY
Dalej jest powiedziane, że tak zwany lud Boży, chrześcijaństwo, „przemyśla próżne rzeczy”. Oni są zwiedzeni spodziewając się, że będą w stanie nawrócić świat i wprowadzić go do Mesjańskiego Królestwa lub wierząc, jak to czynią niektórzy, że Królestwo Mesjasza już przyszło i aż dotąd bezskutecznie usiłuje | zapanować nad światem. Obecnie oni czekają na napełnienie misjonarskiego skarbca kilkoma milionami, które mają spowodować nawrócenie świata i zapewnić, aby Boska wola była wykonywana na ziemi, tak jak w niebie. Obraz Boga śmiejącego się z żałosnej ludzkiej pychy, która sama się chlubi, jest pełen mocy. Niepowodzenie, które przychodzi zarówno na tych chrześcijan, którzy nie są prawdziwym ludem Bożym, na tych, którzy są Jego ludem tylko z imienia, którzy są wyznaniowym ludem Boga oraz na świat, będzie wielką lekcją upokorzenia, która nigdy nie będzie zapomniana. Absurdalność ich położenia sprawiłaby, że wszyscy śmialiby się, gdyby mogli pozbyć się swej pychy i uświadomili sobie, że bez Boskiej interwencji, wola Boża nigdy nie mogłaby panować na ziemi, tak jak w niebie.
BS ’11, 12-13