Sztandar Biblijny nr 230 – 2009 – str. 61
To do tego Słowa Boskiego natchnienia Prorok kieruje uwagę wszystkich z nas pragnących mądrej rady; i w tym Słowie słyszymy głos Boga, mówiący: „To jest ta droga, chodźcie po niej”. Kiedy zbliżamy się do rozwidlenia drogi – do pewnego kryzysu w naszych doświadczeniach – i nie wiemy, czy udać się w prawo, czy w lewo, powinniśmy zatrzymać się i nasłuchiwać głosu. Powinniśmy zwrócić się do Słowa Bożego i przez zastanawianie się nad jego nakazami i zasadami oraz ilustracjami związanymi z tematem wprawiającym nas w zakłopotanie, starajmy się dowiedzieć, jaka jest wola Pana, prosząc też o kierownictwo Jego Ducha i usiłując doprowadzić umysł do miłującej, uległej i ufnej postawy. „To jest ta droga, chodźcie po niej”, będzie jasną odpowiedzią dla każdego pokornego, pytającego serca.
Chociaż te słowa Proroka są skierowane bezpośrednio do cielesnego Izraela, ich zastosowanie do Izraela duchowego jest równie ważne. W zastosowaniu do cielesnego Izraela Prorok przepowiada powrót Boskiej łaski do nich, następujący po zgromadzeniu pełnej liczby członków Chrześcijańskiego Kościoła, kiedy długi okres karania Żydów i ich zaślepienia dobiegnie końca (Rzym. 11:25, 26). Wtedy, pod pośredniczącym panowaniem Chrystusa, niewidzące oczy zostaną otwarte, głuche uszy odetkane, a głos całego natchnionego Słowa, które wówczas stanie się jasne dla ich zrozumienia, będzie ich kierował na prawe drogi Pana. „Księgi (Zakon i Prorocy oraz Pisma Nowego Testamentu) otworzone będą i druga księga także otworzona jest”, a oni będą sądzeni zgodnie z instrukcjami tych dwóch ksiąg (Obj. 20:12). Droga, wskazana wówczas dla cielesnego Izraela oraz dla całego świata, będzie wielką „drogą świętości”; a „odkupieni Pańscy” wejdą na tę drogę przez poświęcenie „z pieśniami i wieczną radością na swych głowach” (Izaj. 35:8, 10; KJV). Końcem tej drogi będzie wieczne życie i pokój, ostateczne zbawienie od grzechu i śmierci oraz zupełne odrodzenie do ludzkiej doskonałości. W przyszłym Wieku droga życia dla Izraela i dla świata będzie bardzo jasna; tak jak obecnie jest zrozumiała dla dzieci Bożych, które postępują przez wiarę, a nie przez widzenie. Jest wykazane, że ta droga jest (1) drogą wiary; a ci, którzy teraz postępują przez wiarę, są prawdziwymi sługami Boga i będą błogosławieni z wiernym Abrahamem (Rzym. 4:16; Gal. 3:6-9; E17, s. 18), do których odnosi się Przymierze oraz niezmiernie wielkie i cenne obietnice w ich największym wypełnieniu. (2) Jest to droga zupełnego poświęcenia się Bogu, nawet aż do śmierci, które oznacza pogrzebanie własnej woli w woli Boga – oddanie siebie, jako żywej ofiary (Rzym. 12:1). Dlatego, w zgodności z tymi dwoma zasadami – wiarą i poświęceniem, jesteśmy pouczani, by chodzić w nowości życia. Nie powinniśmy naśladować ścieżek świata i ciała, lecz postępować według Ducha. Nie w taki sposób, jak chodzą inni Żydzi i poganie, w próżności swych umysłów, lecz rozważnie; „nie jako niemądrzy, ale jako mądrzy, czas odkupując”; nie przez widzenie, lecz przez wiarę (Rzym. 6:4; 8:1; Efez. 4:17, 18; 5:15, 16; 2Kor. 5:7).
Przez wiarę i poświęcenie wybrani weszli do nowego życia jako duchowe dzieci Boga. Istnieje konieczność takiego postępowania, by osiągnąć usposobienie Chrystusa i powstrzymywać impulsy starej, upadłej, niedoskonałej natury. To jest to, co zawiera się w pojęciu chodzenia w nowości życia według tego, co jest Boskie, a nie według ciała. „Chodzenie według ciała” jest podążaniem zgodnie z jego nadziejami, celami i ambicjami; a ponieważ ciało i Duch są w stanie wzajemnej walki, niemożliwe jest, by utrzymać przy życiu ich obojga. Dlatego jest napisane: „Jeślibyście według ciała żyli, umrzecie, ale jeśli byście Duchem sprawy ciała umartwili, żyć będziecie” (Rzym. 8:13).
Chociaż Słowo Pana mówi o ogólnych zasadach odnoszących się do sposobu, w jaki mamy postępować, to jesteśmy również zapraszani, by przychodzić ze wszystkimi mniejszymi sprawami życia i pytać się tych Boskich Wyroczni. Jeśli nie wiemy, czy udać się w prawo, czy w lewo, przybliżmy się i znajdźmy obietnicę „Powierz Panu drogę swoją”; „We wszystkich drogach twoich znaj Go, a On prostować będzie ścieżki twoje”. Ponadto, jeśli jesteśmy bardzo strudzeni, mamy obietnicę: „Pójdźcie do mnie wszyscy, którzyście spracowani i obciążeni, a Ja wam sprawię odpoczynek”. Dlatego głos za nami przynosi pokrzepienie, pokój i odpoczynek wśród wszystkich życiowych trosk i utrapień, jeśli postępujemy w posłuszeństwie wobec wszystkich jego zasad i nakazów. „A którzy chodzą według tej zasady, pokój i miłosierdzie przyjdzie na nich i na Izrael Boży” (Psalm 37:5, KJV; Przyp. 3:6; Mat. 11:28; Gal. 6:16, KJV).
SB ’09,60-61; BS '09,59-60.