Sztandar Biblijny nr 225 – 2008 – str. 79
że prawdziwe stwierdzenia zawsze pozostają prawdą. Prawda, że Bóg sprowadził na ziemię wielki potop w dniach Noego lub prawda, że przez Abrahama i jego nasienie wszystkie rodziny ziemi będą błogosławione, jest wciąż prawdziwa (1Moj. 22:17, 18). Prawda nie staje się przestarzała z upływem czasu.
Świadkowie Jehowy twierdzą, że Pastor Russell jest ich założycielem, co nie jest prawdą. Pastor Russell umarł w 1916 roku, a nazwa „Świadkowie Jehowy” nie została nadana ich organizacji przed 1931 rokiem przez sędziego J. Rutherforda. Jako LHMM wierzymy, że Pan użył Pastora Russella do wyjaśnienia wielu prawd biblijnych i dzisiaj jego pisma są wciąż prawdziwe, dlatego nadal je publikujemy. Z drugiej strony, Świadkowie uczą wielu rzeczy przeciwnych tym publikacjom i dlatego nie dążą do rozpowszechniania biblijnych dzieł Pastora, obawiając się objawienia swych błędów jako takich.
Brat Paul S.L. Johnson został mianowany na pielgrzyma przez Pastora Russella, tak jak inni, a po śmierci Brata Russella, z powodu popadnięcia Towarzystwa w błąd, odłączył się i założył Świecko-Domowy Ruch Misjonarski, który był nazwą jednej z pomocniczych form organizacyjnych Bratu Russellowi. Tak jak światło Boskiego Słowa postępowało w czasie służby Pastora Russella, w latach 1874-1914 i dalej, tak Prawda będzie postępować aż do pełni Wieku Tysiąclecia (Przyp. 4:18). Lecz należy pamiętać, że postępująca Prawda -nowa Prawda – zawsze musi być oparta i podtrzymywana przez Prawdy z przeszłości, a nie w opozycji do nich.
Zauważ drogi Bracie, że chociaż na pozycje wysłane do Ciebie zmieniły się ceny, to jednak one są wciąż dostępne. Mam nadzieję, że te myśli będą dla Ciebie pomocne w poszukiwaniu i studiowaniu Słowa Bożego (2Tym. 2:15). Pozwoliłem sobie na dodanie do przesyłki ostatniego numeru naszego czasopisma „Sztandar Biblijny.” Ufam, że będzie on błogosławieństwem dla Brata. Jeśli Brat ma więcej pytań, proszę je przysłać.
Pozostaje w służbie Ewangelii,
Brat Ralph Herzig, Redaktor
Pytanie: Jak mamy rozumieć Obj. 1:7, które mówi, że wszelkie oko ujrzy Go w Jego drugim przyjściu?
Odpowiedź: W Obj. 1:7 czytamy: „Oto idzie z obłokami [utrapieniami w wielkim ucisku, Mat. 24:21], i ujrzy Go wszelkie oko, i ci, którzy Go przebili.” Jeśli „obłoki” z tego wersetu będziemy traktować literalnie, to on nie będzie miał sensu… a gdy wyrażenie „wszelkie oko” zinterpretujemy jako stosujące się do fizycznego wzroku, to będzie ono sprzeczne z 1Tym. 6:16 i Jana 14:19. Rozumie się samo przez się, że cześć dla Słowa Bożego powinna powstrzymać nas przed interpretowaniem Pisma Świętego w sposób sprzeczny z innymi wyraźnymi oświadczeniami Biblii.
Jak możemy interpretować ten oraz inne podobne wersety i zachować zgodność Biblii? Odpowiadamy, że 1Tym. 6:16; Jana 14:19 oczywiście są literalne i odnoszą się do literalnego wzroku, natomiast oczy z Obj. 1:7 muszą być symboliczne i odnoszą się do naszego duchowego wzroku – naszych oczu zrozumienia. Dlatego ten werset najwidoczniej znaczy, że naszemu Panu w Jego drugiej obecności towarzyszą obłoki ucisku i że oczy zrozumienia wszystkich ludzi, włączając nawet Żydów, ostatecznie zostaną otwarte na właściwe poznanie Go. To w tym znaczeniu widzenia Apostoł Paweł mówi: „Jezusa widzimy” (Żyd. 2:9). Oczywiście, Apostoł nie miał na myśli, że on i ci, którzy z nim byli, widzieli Jezusa fizycznym wzrokiem, ponieważ On był wówczas w niebie, lecz raczej jego i naszymi oczami zrozumienia, umysłowym wzrokiem.
Taka interpretacja jest uzasadniona nie tylko przez jej sensowność i zgodność z zastosowaniem jej w innych wersetach biblijnych, lecz także przez symboliczny charakter Księgi Objawienia. Nasz Pan udzielił Objawienia Janowi w znakach lub symbolach. Dlatego jest właściwe, by obłoki, oko i widzenie z Obj. 1:7 traktować symbolicznie. Wzmianka uczyniona w tym wersecie wobec Żydów, którzy Go przebili, jako widzących Go, rozstrzyga sprawę; ponieważ Jezus powiedział im we środę przed Swym ukrzyżowaniem, dwa dni wcześniej, zanim Żydzi ostatni raz widzieli Go fizycznym wzrokiem, że więcej nie będą Go widzieć, aż w Jego drugim adwencie, kiedy przywitają Go okrzykiem: „Błogosławiony, który idzie w imieniu Pańskim” (Mat. 23:39). Ten werset dowodzi, że nie ma tu mowy o fizycznym wzroku, ponieważ Żydzi ujrzeli Pana na krzyżu fizycznymi oczami dwa dni potem, gdy wypowiedział te słowa.
Zatem chodzi tutaj o duchowy wzrok i werset ten wskazuje, że ci, którzy przebili Pana, ujrzą Go podczas Jego drugiej obecności, nie fizycznym wzrokiem, lecz umysłowymi oczami zrozumienia.
Ponadto wiemy o tym, ponieważ Jezus dwa dni wcześniej, w dniu Swego triumfalnego wjazdu do Jerozolimy oraz cztery dni przed Swoją śmiercią, ogłosił umysłowe zaślepienie, które przyszło na Żydów z powodu ich grzechów (Łuk. 19:42,44); a Apostoł Paweł zapewnia nas, że taka ich ślepota musi trwać, dopóki nie zostanie zebrana zupełna liczba wybranych z pogan (Rzym. 11:7-10, 25-33). Wtedy, w czasie drugiej obecności Pana ich zaślepienie będzie stopniowo usuwane i oni ujrzą (dojdą do zrozumienia) Jezusa jako swego Mesjasza i Wyzwoliciela. Mat. 26:64 jest bardzo podobny do Obj. 1:7 pod względem znaczenia i metody interpretacji. Wersety przedstawione powyżej są zgodne z wyraźnymi stwierdzeniami z 1Tym. 6:16 oraz Jana 14:19 i dlatego razem dowodzą, że powrót naszego Pana jest niewidzialny dla fizycznego wzroku ludzi, chociaż ostatecznie będzie dostrzeżony przez ich duchowe postrzeganie, oczami zrozumienia.
BS, ’08, 75-76.