Sztandar Biblijny nr 219 – 2007 – str. 77
Wszyscy, którzy sympatyzują z grzechem i niesprawiedliwością zostaną unicestwieni – a nie zachowani w mękach. Dostrzegamy zatem, że do zrealizowania dzieła naszkicowanego w naszym tekście, będzie wymagany cały Wiek Tysiąclecia. To nie spełni się natychmiast; nie powinniśmy się spodziewać nagłego wypełnienia dzieła Tysiąclecia (2Piotra 3:9).
Czy zakończenie Czasów Pogan spowoduje stopniową zmianę w Królestwie lub jak będzie to dokonane? 21 września 1914 roku nie przyniósł żadnej nagłej transformacji, lecz data ta wyznaczyła początek I Wojny Światowej i czasu ucisku (Dan. 12:1); gniew i wojenną gorączkę wśród narodów. Duch rewolucji dojrzewa przez blisko sto lat. Przez cały ten czas narody trwają w przygotowaniu, nie wydając pieniędzy na konstruktywne rzeczy w celu podniesienia społeczeństwa, lecz na zbrojenia. Państwa produkują sprzęt wojenny z wielkimi flotami i armiami, czego kulminacją są mega-bomby wodorowe i broń masowego rażenia. Do tego dochodzi najnowszy wymysł wielkiego przeciwnika – terroryzm, który wpisuje tę anarchistyczną formę unicestwienia, jako codzienne wydarzenie w różnych miejscach świata. Zniszczenie budynków World Trade Center, ataki bombowe w Wielkiej Brytanii, zajęcie rosyjskiej szkoły przez rebeliantów, w wyniku czego zginęło wiele osób, to tylko nieliczne przykłady nękającego narody terroryzmu.
W innej dziedzinie widzimy wielkie systemy kościelne, które upadają przez oszukaństwa leczenia wiarą, jak czyni Benny Hinn oraz przez akceptowanie homoseksualizmu, nawet z kazalnic, itd. Czyniąc to, usiłują zyskać aprobatę w oczach świata. Systemy kościelne są wywyższane przez wspieranie uciskających rządów. Cywilne władze mają nadzieję, że ich działania mogą powstrzymać wprowadzenie nowego porządku rzeczy w „czasach restytucji” (Dz. 3:21). Wtedy będzie się źle mówić i źle myśleć o wszystkich, którzy przedstawiają Boski Plan, natomiast wiodące kościoły chrześcijańskie, będące pod wpływem pogaństwa, będą uważane za najlepszych przyjaciół świata. Starajmy się pomagać tym, którzy postępują przeciwnie do instrukcji Pisma Świętego, by dostrzegli swą błędną drogę. Pomimo ich wrogiej postawy, powinniśmy okazywać im życzliwość. Tak jak Apostoł Paweł powiedział do swych żydowskich braci, w związku z ich obłudą co do śmierci Jezusa: „Bracia! Wiem, żeście to z nieświadomości uczynili, jako i książęta wasi” (Dz. 3:17).
SB '07,76-77; BS '07,74-75.
BOGACTWO I MĄDROŚĆ SALOMONA
„Miał Salomon czterdzieści tysięcy stajni z końmi dla swych rydwanów i dwanaście tysięcy jeźdźców… i dał Bóg Salomonowi mądrość i bardzo wielką roztropność oraz serce wielkie niczym piasek na brzegu morskim” – (1Król. 4:25-32).
Jeśli bogactwo Salomona i jego pokojowe panowanie zapowiadało chwałę i pokój Tysiącletniego panowania Chrystusa, jak już zostało wskazane, to również mądrość Salomona wyobrażała obejmującą wszystko mądrość Chrystusa. Przedstawiciele wielu narodów przychodzili, by słuchać Salomona, tak też kiedy Pan obejmie Królestwo i będzie rządził narodami, wszystkie krańce ziemi przypomną sobie i zwrócą się do Niego, jak mówi Prorok. Oni powiedzą: „Pójdźcie, a wstąpmy na górę PAŃSKĄ, do domu Boga Jakubowego, a będzie nas uczył dróg Swoich, i będziemy chodzili ścieżkami Jego” (Izaj. 2:3).
Należy pamiętać, że mądrość Salomona, która przyciągała uwagę i podziw świata (1Król. 4:29-34), nie była niebiańską mądrością, nie była duchowym zrozumieniem, do którego obecnie zachęca się lud Pański, który jedynie może duchowo rozeznawać (1Kor. 2:8-14), co nigdy nie było popularne u świata. Mądrość Salomona była jedynie niedoskonałym spełnieniem mądrego i rozumnego serca sugerowanego w jego śnie-modlitwie, które znajdzie pełne urzeczywistnienie w naszym Panu jako antytypie Salomona (1Król. 3:9).
To świecka mądrość Salomona imponowała światu. Z natury i przez opatrznościowe Boskie błogosławieństwa w uczynieniu go typem, Salomon miał wielkie i dobrze rozwinięte zdolności umysłowe; on rozwijał je w wielu kierunkach z wyraźnym powodzeniem, jako mąż stanu, sędzia i finansista. Stwierdzenie, że jego mądrość przewyższała mądrość Chaldejczyków itp., wydaje się wskazywać, że była to mądrość w dziedzinie nauk przyrodniczych i filozofii, która cieszyła się u nich popularnością. Chociaż „on wypowiedział trzy tysiące przypowieści oraz tysiąc pięć pieśni”, jednak nie wszystkie one były uznane przez PANA, by były godne umieszczenia ich wśród świętych Pism.
Niebiańską mądrość Ksiąg Kaznodziei, Przypowieści i Pieśni Salomona przyjmujemy jako natchnioną przez Boga, jako będącą słowami proroków, którzy często nie rozumieli tego, co pisali (1Piotra 1:10-12).
SB '07,77; BS '07,78.