Sztandar Biblijny nr 207 – 2005 – str. 69

jednego z klasy Łazarza (Mat. 8:8-10). Uzdrowienie córki syro-fenickiej kobiety było innym okruchem ze stołu bogacza dla członkini klasy Łazarza (Mat. 15:26). W odpowiedzi na jej prośbę Jezus powiedział, „Nie dobrze jest brać chleb dziecinny, a miotać szczeniętom” (poganom). Przyjmując tę myśl, kobieta odpowiedziała, „Tak jest, Panie! a wszakże i szczenięta jedzą odrobiny, które spadają ze stołu panów ich.” Jej wiara w Boga wyróżniła ją jako jedną z klasy Łazarza, spoza domu bogacza. Ona była towarzyszką psów (pogan) i w tamtym czasie mogła jedynie otrzymać okruch ze stołu bogacza.

      Jak śmierć bogacza reprezentowała zmianę w jego położeniu, tak śmierć klasy Łazarza wskazywała na zmianę w położeniu tej klasy wyrzutków. Lecz, zamiast być pogrzebani, oni zostali przeniesieni przez aniołów do Abrahama – nie do nieba, nie do czyśćca, nie do jakiegoś pośredniego stanu. Ponieważ Abraham w przypowieści przedstawia Boga, przyjęcie wiernych z klasy Łazarza przez Abrahama, symbolicznie przedstawia przyjęcie tej klasy jako prawdziwych dzieci Abrahama – prawdziwych dzieci Bożych. Jak Jezus wyszedł poza „obóz” znosząc przed śmiercią urągania od swego narodu, to samo dotyczyło wszystkich Jego żydowskich naśladowców, którzy należeli do tego narodu. Oni byli uznawani za wyrzutków razem z poganami; takich Bóg przyjął jako Jego duchowe dzieci, przez spłodzenie z Ducha Świętego. I tak Apostoł Paweł mówi, że ci, którzy z natury byli poganami, nie byli z rodu Izraela. „A jeśliście wy Chrystusowi, tedyście nasieniem (dziećmi) Abrahamowym, a według obietnicy dziedzicami” – współdziedzicami z Chrystusem, członkami wielkiego Mesjasza (Gal. 3:29). Drodzy bracia, mamy tutaj spójną interpretację tej przypowieści. Ona pomaga także w zilustrowaniu nam szczególnego pokrewieństwa Żydów pod Przymierzem Zakonu oraz jak to szczególne pokrewieństwo zostało utracone z powodu ich niewiary i jak ta niewiara oddaliła ich od Boskiej łaski w Wieku Ewangelii oraz stworzyła głęboką i szeroką przepaść pomiędzy nimi i klasą duchowego Izraela (Kościołem), przedstawioną w Łazarzu na łonie Abrahama. Dziękujemy Bogu, za obietnicę Pisma Świętego, że z końcem Wieku Ewangelii ta przepaść niewiary i wynikającej z niej oddalenia od Boskiej łaski przestanie istnieć, i Izrael zostanie wyzwolony z mąk tych wieków oraz doświadczy narodowego ożywienia czyli zmartwychwstania ze wspaniałymi przywilejami, łaskami i korzyściami wynikającymi z Nowego Przymierza, wkrótce po jego inauguracji.

      Ponieważ Boskie łaski dla niebiańskiego i ziemskiego potomstwa Abrahama są w ten sposób odróżnione, ziemskie potomstwo będzie błogosławione za pośrednictwem niebiańskiego, to błogosławienie innych narodów nastąpi przez ich stowarzyszenie się z Izraelem. Innymi słowy, możemy rozumieć, że Boski Rząd ustanowiony w Izraelu w rękach Starożytnych i Młodocianych Godnych, stanie się ośrodkiem Boskiej łaski i ludzie z innych narodowości będą musieli przyjść do tego ośrodka po swoje zaopatrzenie w Łaskę i Prawdę. Prorok przedstawia tę sprawę następująco: „I pójdzie wiele narodów, mówiąc: Pójdźcie, a wstąpmy na górę PAŃSKA, to jest do domu Boga Jakubowego, a będzie nas nauczał dróg swoich, i będziemy chodzili ścieżkami jego; bo zakon z Syjonu (z duchowego królestwa) wyjdzie, a słowo PAŃSKIE z Jeruzalemu (z centrum ziemskiego królestwa)” (Miche. 4:2). Wspaniały będzie ten dzień.

ŚWIAT MA PRZEJŚĆ RESTYTUCJĘ

      Tym sposobem wszystkie narody, ludy, rodziny i języki zostaną stopniowo doprowadzone do zrozumienia Boskiego Planu; oni wszyscy będą błogosławieni sposobnościami i przywilejami Restytucji oraz oświetleniem przez promienie Słońca Sprawiedliwości, które wówczas przez wyznaczone kanały będą zalewać całą ziemię. Tym sposobem oryginalne Przymierze znajdzie swe rozszerzone wypełnienie; głównie w Chrystusie, duchowym Izraelu; a drugorzędnie, pod Nowym Przymierzem z Izraelem według ciała; przez nich będą błogosławione wszystkie rodziny ziemi, tak że wszyscy chętni i posłuszni stopniowo będą mogli osiągać pozycję dzieci Bożych oraz stać się posiadaczami „wolności synów Bożych” – wolności od grzechu, smutku, bólu i śmierci. Jak Stare Przymierze Zakonu było zawarte jedynie z Izraelem, tak Nowe Przymierze będzie zawarte tylko z odrodzonym Izraelem. Inne narody będą mieć w nim udział przez poddanie się prawom wychodzącym z Jeruzalem (Mich. 4:2), jako „prozelici u bramy”, nie pod Starym, lecz pod Nowym Przymierzem (Ezech. 16:60, 61). „Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.”
BS '05,66-69

poprzednia strona – następna strona